บทที่ 1251

“แล้วคุณเป็นใครกันครับ?” เจอรัลด์ถาม ในขณะที่หันไปมองเธอแบบเผิน ๆ

‘ตบหัวคนอื่นเพื่อเป็นการทักทายเนี่ยนะ… ฉันเดาว่าเธอคงจะเสียสติไปแล้ว…’

หลังจากที่เห็นยาน่าเดินเข้าไปตบหัวของเจอรัลด์จากด้านหลัง จอร์เจียและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกกลัวจนตัวสั่น พอตั้งสติได้ สมาชิกในครอบครัวของจอร์เจีย รวมถึงแขกคนอื่นก็พากันรีบวิ่งไปหลบข้างหลังยาน่า

“ต่อหน้าฉัน เธอยังจะกล้าทำตัวเสแสร้งอีกเหรอ?” ยาน่าถาม

“เสแสร้ง? เราสองคนรู้จักกันด้วยเหรอ?” เจอรัลด์ตอบปฏิเสธ เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าเธอเป็นใคร

“ฮ่าฮ่า! มันคงต้องเป็นอย่างนั้นสินะ! บางทีนี่อาจจะช่วยเตือนความจำเธอได้! ฉันขอถามอะไรหน่อยก็แล้วกัน เธอเคยเรียนที่โรงเรียนประถมศึกษาเธิร์ด ในมณฑลเงียบสงบ ตอนเป็นเด็กหรือเปล่า?” ยาน่าแสยะยิ้ม

“ใช่ ฉันเคยเรียนที่นั่น… ทำไมเธอถึงรู้เรื่องนั้นล่ะ…?” เจอรัลด์ตอบ พร้อมกับพยักหน้า

“ฮ่า! เธอเคยเรียนในห้องสอง ตอนชั้นประถมสามใช่ไหม?” ยาน่าถามเพิ่มเติม

“... ใช่ ฉันเคยจริง ๆ …” เจอรัลด์พูด เขาเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ ท้ายที่สุดแล้ว ทุกเรื่องที่เธอพูดเป็นความจริง ตลอดระยะเวลาหกปีที่เขาเรียนที่โรงเรียนประถมแห่งนั้น เขาได้อยู่ห้องสองโดยตลอด

‘ความจริงแล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่? ทำไมเธอถึงรู้แม้กระทั่งว่าฉันเคยเรียนที่ห้องไหน?’

“อ่าฮ่า! เห็นไหมคะคุณยาย? หนูบอกว่าอย่างไร? ใช่เขาจริง ๆ ด้วย!” ยาน่าตะโกนด้วยความดีใจ

เมื่อได้เห็นฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยตาของตัวเอง จอร์เจียที่อ่อนน้อมถ่อมตนก็กลายเป็นจอร์เจียร์ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างรวดเร็ว ราวกับพลิกหน้ากระดาษในหนังสือ

ในขณะที่หญิงชรากำลังเดือดดาลจากการถูกดูหมิ่น เจอรัลด์ก็หันไปมองหน้ายาน่าด้วยความสงสัย ก่อนจะถามเธอว่า “… ฉันขอถามเธออีกครั้งนะ เธอเป็นใครกันแน่?”

“เธอยังจะแกล้งโง่อยู่อีกเหรอ? ฉันคือ ยาน่า ชูท อย่างไรล่ะ! ฮึ่ม! ฉันถูกย้ายไปเรียนที่โรงเรียนแย่ ๆ ของเธอตอนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สาม และก็กลายเป็นหัวหน้าห้องของเธอ! ฉันยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ ว่าเธอน่ะจนขนาดไหน! ถ้าอยากได้เครื่องเตือนความจำอีกล่ะก็ ฉันมั่นใจว่า เธอยังไม่ลืมเรื่องที่เด็กผู้ชายในห้องขโมยของของฉันไป และก็โทษว่าเธอเป็นคนทำหรอกนะ! พอเกิดเรื่องขึ้น ฉันก็เอาน้ำราดหัวของเธอ แถมยังบอกให้พ่อของฉันส่งคนไปกันเธอไม่ให้หนีไปอีกด้วย! ตอนนั้นเธอกลัวมากจนไม่กล้าไปโรงเรียนอยู่หลายวันเลย!” ยาน่าตอบอย่างดูถูกเหยียดหยาม