บทที่ 1258

หญิงชรายิ้มออกมาด้วยความเหนื่อยล้า ในขณะที่การหายใจขอเธอเริ่มกลับมาสู่ภาวะปกติ

ในขณะที่คนรับใช้ของเธอรีบเข้ามาซับเหงื่อให้ เจซและวอลบริดจ์ก็กำลังยืนมองอย่างตกตะลึง

เจซรู้สึกสับสนกับเหตการณ์ที่เกิดขึ้นมากกว่าใคร เพราะเขาไม่คิดว่าเจอรัลด์จะรู้จักวิธีรักษาแบบการฝังเข็มบำบัดขั้นเทพด้วย เพราะท้ายที่สุดแล้ว วิธีการรักษาแบบนี้ไม่ได้นำมาใช้ในการแพทย์แผนปัจจุบันแล้ว เจซคิดว่ามันหายสาบสูญไปจากโลกนี้แล้วเสียอีก เมื่อเขาได้เห็นมันกับตา เขาจึงรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก

วอลบริดจ์เองก็เริ่มรู้สึกอิจฉาริษยาในตัวเจอรัลด์ เขาคิดในใจว่า ‘ฉันอายุมากกว่าเขาหลายปี และใช้เวลาเรียนรู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับการแพทย์กับอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญหลายต่อหลายท่าน ตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็ก! ฉันเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านการฝึกฝนและเรียนรู้มาอย่างช่ำชอง แต่ฝือของฉันก็ยังสู้ไอ้สารเลวนี้ไม่ได้! นี่มัน… ฉันรับเรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ!’

ตวามริษยาของเขายิ่งเพิ่มมากขึ้น เมื่อเขาเห็นบริแอนน่ายิ้มอย่างมีความสุข เวลาที่เธอมองเจอรัลด์

“มันคงจะเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่าครับ อาจารย์! ไม่มีทางที่คนอย่างเขาจะมีความรู้ความสามารถแบบนั้นได้!” วอลบริดจ์แสยะยิ้ม

เฮเลนเองยังหันไปมองเจอรัลด์ ก่อนจะถามว่า “เธอไปเรียนวิชาทางการแพทย์มาจากไหนเหรอ เจอรัลด์?”

เมื่อได้ยินคำถามนั้น เจซก็เงยหน้าขึ้นมองเจอรัลด์เช่นกัน เพราะเขาอยากรู้ว่าเจอรัลด์จะตอบอย่างไร

“ไว้ค่อยคุยเรื่องนี้กันวันหลังเถอะนะครับ ตอนนี้ ผมแค่อยากจะบอกให้ทุกคนทราบว่า อาการป่วยของเธอไม่ได้ร้ายแรงอะไร เดี๋ยวผมจะออกใบสั่งยาให้เธอ ช่วยหาคนไปซื้อยามาให้ด้วย! หลังจากที่เธอทานยาครบหนึ่งปี อาการของเธอก็จะหายขาดอย่างแน่นอน!” เจอรัลด์ตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

“จริงเหรอเนี่ย? มันยอดเยี่ยมไปเลย!” สมาชิกตระกูลสมิทตะโกนด้วยความดีใจ

“เดี๋ยวก่อนครับ คุณคลอฟอร์ด!” เจซพูด ในขณะที่เดินตรงไปหาเจอรัลด์

หลังจากที่ได้เห็นทักษะการฝังเข็มบำบัดขั้นเทพด้วยตาของตัวเอง เจซก็รู้สึกเคารพนับถือในตัวเจอรัลด์เป็นอย่างมาก