บทที่ 1275

เจอรัลด์หันกลับไปเพื่อดูว่าเป็นใคร และเขาก็ต้องรู้สึกประหลาดใจที่เห็นนาโอมิอยู่ที่นั่น เมื่อคิดย้อนกลับไป เขาไม่ได้เจอเธอมาหลายวันแล้ว

“เธอมาทำอะไรที่นี่ นาโอมิ” เจอรัลด์ถาม

“คือว่าอาจารย์นาโคลกำลังจะขึ้นบรรยายในวันนี้ และฉันต้องรับผิดชอบในการพานักเรียนที่มีผลการเรียนโดดเด่นในชั้นเรียนของเรามาร่วมฟังการบรรยายด้วย! แล้วเธอล่ะ? เธอสนใจที่จะมาร่วมฟังการบรรยายในหัวข้อนี้ด้วยอย่างนั้นเหรอ?” นาโอมิตอบ ในขณะที่เธอมองเจอรัลด์ด้วยรอยยิ้ม

การพบกับเจอรัลด์เป็นเรื่องน่าประหลาดใจ และน่ายินดีเสมอสำหรับนาโอมิ อันที่จริงแล้ว เมื่อใดก็ตามที่เธอนอนไม่หลับ นาโอมิมักจะรู้สึกว่าอยากโทรหาเจอรัลด์เพื่อดูว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และถามว่าช่วงนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง เธอไม่ค่อยได้ติดตามข่าวสารเกี่ยวกับชีวิตเขาสักเท่าไหร่ แต่สุดท้ายแล้ว นาโอมิก็เลือกที่จะหลีกเลี่ยงเขาอยู่ตลอดเวลา เพราะเธอไม่ต้องการลงเอยด้วยการตกหลุมรักเจอรัลด์อีกครั้ง

เจอรัลด์เองก็รับรู้ถึงความรู้สึกของนาโอมิที่มีต่อเขา

ถึงเธอจะรู้สึกเช่นนั้น แต่นาโอมิก็รู้ดีว่าเจอรัลด์มีใจภักดีต่อมิล่าเป็นที่สุด ไม่มีอะไรมาขวางทางเขาในการตามหาเธอได้ และเขาจะไม่มีวันตอบสนองความรู้สึกของคนอื่นที่มีต่อเขา เขาไม่สนใจจะมีความสัมพันธ์กับหญิงอื่นนอกจากมิล่าเพียงคนเดียวเท่านั้น

ถึงกระนั้น นาโอมิก็รู้ดีว่าในใจลึก ๆ ของเธอไม่มีวันหมดหวังที่จะมีโอกาสได้อยู่กับเขา ด้วยเหตุนี้ เธอจึงพร้อมเสมอที่จะติดตามเจอรัลด์ไปในทุกที่ที่เขาไป

"เปล่าหรอก ฉันมาที่นี่เพื่อมาขอคำปรึกษาเรื่องบางอย่างกับอาจารย์นาโคลน่ะ!” เจอรัลด์พูด โดยไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องปิดบังความจริงจากนาโอมิ

เนื่องจากวันนี้พวกเขาบังเอิญได้เจอกันแล้ว ทั้งคู่จึงคุยกันต่อ ขณะที่เดินเข้าไปในหอประชุมเพื่อหาที่นั่ง

ไม่นานนักโทรศัพท์มือถือของเจอรัลด์ก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากเจซ เจอรัลด์จึงรับสายก่อนจะถามว่า “มีอะไรเหรอครับ คุณหมอแมบบ์?”

“เอ่อ คือว่าท่านประธานดิกซอน แฮเรลล์ ผู้จัดงานในวันนี้ เห็นว่าการมาเยือนของคุณที่นี่ในวันนี้เป็นเรื่องที่สำคัญยิ่ง! ด้วยเหตุนี้ เขาจึงจัดที่นั่งวีไอพีไว้รับรองคุณและอาจารย์นาโคลครับ! ผมจึงโทรมาถามว่า คุณต้องการไปที่ที่นั่งวีไอพีตอนนี้เลยหรือไม่!” เจสตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“เรื่องนั้นมันไม่จำเป็นเลยครับ! คือตอนนี้ผมอยู่กับเพื่อนของผม สิ่งที่ผมต้องการคือ ให้คุณช่วยจัดแจงให้ผมกับอาจารย์นาโคลมีโอกาสได้พบกันเป็นการส่วนตัวเท่านั้น หลังจากที่เขาบรรยายเสร็จแล้ว ขอบคุณที่ช่วยดูแลทุกอย่างนะครับ!” เจอรัลด์พูดด้วยรอยยิ้ม

“รับทราบครับ คุณคลอฟอร์ด!” เจซตอบ คุณหมอมีความชื่นชมในตัวเจอรัลด์อย่างแท้จริง ดังนั้นเขาจึงรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ช่วยเหลือเขา

หลังจากนั้น เจซก็หันไปมองหน้าดิกซอน ซึ่งกำลังถูมือของเขาเพื่อคลายความกังวลตลอดเวลา ก่อนที่เขาจะส่ายหัวด้วยความเสียใจ