บทที่ 1300

ไม่มีทางที่เจอรัลด์จะสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีนั้นได้เลย เสี้ยววินาทีต่อมา เขาพบว่าตัวเองกำลังลอยกระเด็นถอยหลัง ในขณะที่ร่างกายทุกตารางนิ้วของเขาสั่นด้วยความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก! เจอรัลด์สัมผัสได้ถึงรสหวานในปากของเขา ก่อนที่จะกระอักเลือดออกมาหลังจากนั้นไม่นาน!

ในที่สุด เจอรัลด์ก็ล้มลงกับพื้น และกลิ้งอยู่หลายตลบก่อนจะหยุดในที่สุด ถ้าเขาต้องอธิบายความรู้สึกในตอนนี้ เขากำลังรู้สึกว่าอวัยวะภายในทั้งหมดของเขาได้เคลื่อนจากตำแหน่งเดิม จากการถูกชกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

ถึงกระนั้น นี่ก็ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมัวหมกมุ่นกับความเจ็บปวดที่ได้รับ เจอรัลด์พยายามรวบรวมกำลังภายในของเขา แต่ไม่นานนัก เขาก็รู้ตัวว่าเขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เนื่องจากเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส!

‘นี่คือจุดจบของฉันจริงหรือ? ฉันจะต้องพ่ายแพ้ที่นี่ ในเมืองเคอร์ตันอย่างนั้นเหรอ? จี้หยก ถ้าเจ้ายังอยู่ โปรดช่วยฉันด้วยเถิด…!'

แม้ว่าเจอรัลด์จะคาดหวังว่าจี้หยกจะสามารถช่วยชีวิตเขาได้ เนื่องจากตอนนี้เขากำลังตกอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่วิกฤต แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้ต่างอะไรจากครั้งก่อนที่เขาพยายามเรียกใช้จี้หยก เจอรัล์ต้องพบกับความผิดหวังอีกครั้ง เพราะไม่ว่าเขาจะร้องเรียกมันสักเท่าไร มันก็ไม่ยอมตอบสนองเขาเลยแม้แต่นิดเดียว!

ไม่นานนัก โฮแกนก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้งด้วยสีหน้าที่เย็นชา เขายกร่างของเจอรัลด์ที่กำลังบาดเจ็บขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย จากนั้นโฮแกนก็พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “นายพยายามจะฆ่าฉันอย่างนั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้น มันก็ยุติธรรมแล้วที่ฉันจะทรมานนายเป็นการตอบแทน ก่อนที่ฉันจะพานายกลับไปหาเจ้านาย และคุณหญิงกันเทอร์!”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงโยนร่างของเจอรัลด์ทิ้งโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! เจอรัลด์รู้สึกว่าตัวเองกำลังกระเด็นถอยหลังอีกครั้ง เมื่อร่างกายที่อ่อนปวกเปียกของเขาชนเข้ากับต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่า จนเหลือให้เห็นแต่ซากที่แตกหักของพวกมันร่วงหล่นตรงหน้า! เมื่อร่างของเจอรัลด์หยุดไถลในที่สุด หลังจากที่มันชนต้นไม้ขนาดใหญ่ไปอย่างน้อยแปดต้น เขาก็รู้สึกราวกับว่ากระดูกทั้งหมดของเขาได้แตกสลายจนกลายเป็นฝุ่นผงไปแล้ว ในขณะที่เขาค่อย ๆ หมดสติจากความรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

อย่างไรก็ตาม โฮแกนก็ยังไม่พึงพอใจ

สำหรับเขาแล้ว ตราบใดที่เจอรัลด์ยังมีลมหายใจอยู่ และเขาสามารถส่งตัวเจอรัลด์ไปให้ราชาแห่งกลุ่มประตูมิติแห่งการพิพากษาได้ ภารกิจของเขาก็ยังถือว่าประสบความสำเร็จ ดังนั้นเขาจึงมีความกระตือรือร้นที่จะทรมานเจอรัลด์เป็นอย่างมาก นั่นก็เป็นเพราะเจอรัลด์พยายามที่จะฆ่าเขาก่อนหน้านี้ ด้วยเหตุนี้ เจอรัลด์จึงกลายเป็นศัตรูในสายตาของเขาไปโดยปริยาย

เมื่อคิดได้เช่นนั้น โฮแกนจึงรัวหมัดเข้าที่ท้องของเจอรัลด์ จนทำลายอวัยวะภายในทั้งหมดของเขา! ต่อจากนั้น เขาก็เหยียบแขนขาทั้งสี่ของเจอรัลด์จนแหลกละเอียด!

เจอรัลด์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด ก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง มันคือนรกบนดินอย่างแท้จริงสำหรับเขา และเจอรัลด์ก็ไม่มีหนทางแม้แต่จะต่อสู้กลับอีกต่อไป

ในที่สุด โฮแกนก็เหยียบท้องของเจอรัลด์ จนเด็กหนุ่มที่กำลังบาดเจ็บเจียนตายถึงกับอาเจียนเลือดที่เหลืออยู่ในร่างกายของเขาออกมา เมื่อมองดูโฮแกนยกมือขึ้น เจอรัลด์ก็มีสติพอที่จะรู้ว่าโฮแกนกำลังเล็งกรงเล็บเหล็กไปที่หน้าอกของเขา!

ในวินาทีสุดท้าย เจอรัลด์สามารถขยับตัวได้เล็กน้อย จนหน้าอกของเขาหลุดพ้นจากกรงเล็บเหล็กนัันได้อย่างหวุดหวิด อย่างไรก็ตาม มันยังคงเจาะลึกเข้าไปในไหล่ซ้ายของเขาได้!

'บ้าเอ๊ย...!' เจอรัลด์คิดกับตัวเอง ขณะที่ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นพล่านไปทั่วร่างกายของเขาในทุกตารางนิ้ว ตอนนี้เจอรัลด์รู้สึกมึนงงไปหมด เขารู้สึกเจ็บปวดเกินกว่าจะมีสติ แต่ในขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดนั้นก็ทำให้เขายังตื่นขึ้นมาได้

โฮแกนยิ้มอย่างเย็นชา ขณะที่เขามองดูริมฝีปากของเจอรัลด์ที่เปลี่ยนเป็นสีเข้ม โฮแกนรู้ว่าพิษกำลังออกฤทธิ์แล้ว