บทที่ 1314

"โอ้? อย่างนั้นหรอกเหรอ! ฮ่า ๆ! ฉันก็คิดว่าเธอคงจะไม่กล้ามา เพราะกลัวว่าจะต้องพ่ายแพ้ซะอีก!” ชายผมขาวตอบ

"พี่สาวของฉันน่ะเหรอ? กลัวนาย? เซมัส แฟร์ลีห์ ฉันหวังว่านายจะรู้ตัวว่านายไม่ได้กลายเป็นคนอยู่ยงคงกระพัน เพียงเพราะสามารถจับตัวคนป่าเถื่อนที่น่าเกลียดได้หรอกนะ! วันนี้เราจะแสดงพลังอันยิ่งใหญ่ของคิงวัลเลย์ให้นายได้เห็นกับตาอย่างแน่นอน! ไปลงนรกพร้อมกับเจ้าแห่งสงคราม ผู้ไร้เทียมทานของนายเถอะ!” เยนนี่คำรามโดยไม่ยับยั้งคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย

“เอาล่ะ เอาล่ะ ใจเย็น ๆ กันก่อน… ไว้รอดูกันดีกว่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นในท้ายที่สุด พอพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันหวังว่าเธอจะไม่เสียใจในสิ่งที่เธอให้คำสัญญาไว้กับฉันหรอกนะ เฟลอร์!” เซมัสตอบด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย

“โอ้ นายต่างหากที่จะเป็นคนเสียใจ เตรียมเรียกฉันว่า ‘พี่สาว’ ได้เลย!” เฟลอร์พูดโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา ขณะที่เธอพากลุ่มของเธอไปยังพื้นที่วีไอพี แน่นอนว่าเจอรัลด์ก็ถูกลากไปด้วย

เมื่อมองไปรอบ ๆ สถานที่นี้เกือบจะเหมือนโคลอสเซียมโบราณของจริงอย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งประกอบไปด้วยพื้นที่ตรงกลาง และพื้นที่โดยรวมทั้งหมดที่มีขนาดใหญ่มหึมา เจอรัลด์สังเกตเห็นพื้นที่มืด ๆ ทางเหนือของบริเวณที่เปิดโล่ง เขารู้สึกว่าคนป่าเถื่อนน่าจะซ่อนตัวอยู่ในนั้น

อย่างไรก็ตาม เจอรัลด์สามารถประเมินได้ว่าโคลอสเซียมน่าจะรองรับคนได้ถึงห้าร้อยคนอย่างสบาย ๆ และจากจำนวนที่นั่งที่ตกแต่งอย่างสวยงามรอบ ๆ พื้นที่ทรงกลมนั้น ที่นั่งประมาณสามร้อยที่นั่งในตอนนี้เต็มหมดแล้ว

ตามที่บอดี้การ์ดได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ผู้ชมส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยนายน้อยและหญิงสาวผู้มั่งคั่ง ที่มาหาความสำราญโดยการดื่มไวน์ และตะโกนด้วยความตื่นเต้น เสียงโห่ร้องจากฝูงชนเหล่านั้นอาจทำให้ทุกคนปวดหัวได้เลยทีเดียว

เมื่อเจอรัลด์และกลุ่มของเขานั่งลง เฟลอร์ก็หันกลับไปมองอาจารย์ยอดนักสู้ทั้งเจ็ดแห่งคิงวัลเลย์ทันที ซึ่งพวกเขาอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด จากนั้นเธอจึงพูดว่า “ฉันขอบอกอะไรบางอย่างกับพวกคุณ ยอดนักสู้ทั้งเจ็ด คนป่าเถื่อนคนนั้นไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่าย ๆ … ฉันได้ยินมาว่า ตระกูลแฟร์ลีห์ได้ส่งอาจารย์ยอดนักสู้ของตนเองออกไปหลายคน แต่ก็ไม่มีใครสามารถจัดการกับคนป่าเถื่อนคนนั้นได้ แม้ว่าพวกเขาจะมีจำนวนมากกว่าก็ตาม! ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงหวังว่าจะไม่มีใครชะล่าใจ หรือทำการประมาทจนเกินไป! แม้ว่าฉันจะรู้ว่าพวกคุณล้วนเป็นนักสู้ที่แข็งแกร่ง แต่ฉันจะส่งพวกคุณทั้งเจ็ดคนไปที่ลานประลองพร้อมกัน!”

“ด้วยความเคารพ นายหญิง เราแค่จะไปจัดการกับคนป่าเถื่อนจากภูเขาลึกใช่หรือไม่? เท่าที่ผมเห็น แค่น้องเจ็ดคนเดียวก็เพียงพอที่จะฆ่าเขาได้แล้ว! การส่งพวกเราออกไปทั้งหมดนั้นดูจะมากเกินไป!” อาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งในกลุ่มกล่าว

ในบรรดาสมาชิกเจ็ดคน สมาชิกที่อายุมากที่สุดมีอายุราว ๆ หกสิบ ในขณะที่สมาชิกที่เด็กที่สุดมีอายุเพียงสี่สิบเท่านั้น

“ฉันดีใจที่คุณมั่นใจ แต่ฉันจะแพ้ไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการเดิมพันกับเซมัส ฉันคิดว่าจะเป็นการดีกว่าสำหรับคุณทั้งเจ็ดที่จะไปที่นั่นด้วยกัน เพื่อที่จะช่วยทำให้กระบวนการล่อมนุษย์กินเป็นไปอย่างราบรื่น ฉันได้เตรียมเหยื่อล่อไว้ให้พวกคุณด้วย พวกคุณต้องแน่ใจก่อนว่าคนป่าเถื่อนอยู่ในที่โล่งแจ้งก่อนที่จะเริ่มการโจมตี เข้าใจไหม?” เฟลอร์ตอบ ในขณะที่อาจารย์ทั้งเจ็ดพยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่เต็มใจเล็กน้อย

ต่อจากนั้น เฟลอร์ก็หันไปมองบอดี้การ์ดของเธอ ก่อนจะชี้ไปที่เจอร์ลด์แล้วสั่ง “พาเขาเข้ามา!”