บทที่ 1318

ถึงเขาจะยังไม่ตาย เนื่องจากลีโอไม่ได้จู่โจมที่อวัยวะสำคัญใด ๆ ของเขา แต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะสามารถสู้ต่อได้อย่างแน่นอน

ลีโอปล่อยเสียงคำรามกึกก้องอีกครั้ง คราวนี้ทุกคนถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปิดหู เนื่องจากตอนนี้ลีโออยู่ใกล้พวกเขามากขึ้นกว่าเดิม

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะมีใครทันได้สังเกตว่าเกิดอะไรขึ้น ลีโอก็เริ่มเคลื่อนไหว และเมื่อผู้ชมลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มายืนอยู่ต่อหน้าอาจารย์ยอดนักสู้ที่เหลืออีกสี่คนแล้ว

ด้วยการโจมตีสี่ครั้งอย่างแม่นยำและรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ลีโอจัดการอาจารย์ทั้งสี่จนราบคาบ วิธีที่เขาใช้ช่างดูเรียบง่าย และเกือบจะบอกเป็นนัยว่า เขาไม่ได้จัดการกับอะไรนอกจากแมลงธรรมดา ๆ เท่านั้น

เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้ชมที่ยังนั่งอยู่ก็ลุกขึ้นทันที และถอยหลังไปสองสามก้าว

อย่างไรก็ตาม เฟลอร์กำลังรู้สึกตกใจมากกว่าคนอื่น ๆ ในฝูงชน และสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อมาถึงจุดนี้ อาาจารย์ทั้งเจ็ดคนที่เธอพามาล้วนแต่เป็นคนที่มีสถานะสูงในคิงวัลเลย์ แต่พวกเขากลับถูกลีโอกำจัดอย่างง่ายดาย ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ไม่แปลกใจเลยที่เซมัสมีความมั่นใจมาโดยตลอด!

แม้แต่การแสดงออกของเยนนี่เองก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หัวใจของเธอเต้นแรง หลังจากที่ได้เห็นฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้า

เมื่อเห็นว่าการกระทำของลีโอดูผิดปกติ เซมัสก็รีบลุกขึ้นจากที่นั่งทันที คนรับใช้ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดก็พูดว่า “ม มันดูดุร้ายเกินไป นายน้อยเชมัส! ผมเชื่อว่าพลังงานไฟฟ้าที่เราใช้ช๊อตมันได้เข้าไปช่วยกระตุ้นศักยภาพของมัน ทำให้มันมีพละกำลังที่แข็งแกร่งมากขึ้นกว่าเดิมมาก! เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว มันคงจะไม่ได้ฟังดูเกินจริงเกินไป ถ้าเราจะเรียกมันว่าจอมพลังที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้! ถึงกระนั้น เรา… ไม่ต้องกังวลว่ามันจะหนีออกไปดื้อ ๆ ใช่ไหมครับ…?”

“…ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก มันกลัวถูกไฟฟ้าช๊อต! เผื่อว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ฉันอยากให้นายสั่งให้คนที่รับผิดชอบชาร์จไฟเอาไว้ให้เต็มที่!” เซมัสสั่ง ใบหน้าของเขาเริ่มซีดลงเช่นกัน

ตอนนี้อาจารย์ทั้งห้านอนอยู่บนพื้นไม่ไหวติง ลีโอเริ่มวิ่งไปที่ประตูทางเข้า หลังจากที่เซมัสออกคำสั่งนั้นกับคนของเขา!

ด้วยความรวดเร็วของชายร่างยักษ์นั้น ประตูคงจะไม่สามารถต้านทานแรงกระแทกของเขาได้!

เมื่อได้เห็นเช่นนั้นแล้ว เชมัสที่ตื่นตระหนกจึงออกคำสั่งทันที “เร็วเข้า เปิดแผงวงจรไฟฟ้าเดี๋ยวนี้! เอาไฟฟ้าช็อตเขา ในขณะที่ยังทำได้!”

เมื่อถึงจุดนั้น ทั้งโคลอสเซียมก็เกิดความโกลาหลขึ้น และผู้ชมหลายคนก็เริ่มวิ่งหนีเอาชีวิตรอด

แม้แต่ผู้คนที่มาจากคิงวัลเลย์ก็ยังดึงแขนของเฟลอร์ เพื่อเร่งให้เธอออกไป พร้อมกับตะโกนว่า “นายหญิง เราต้องออกไปจากที่นี่ทันที! ที่นี่อันตรายเกินไป!”

“แต่อาจารย์ทั้งเจ็ด! พวกเขายังอยู่ในนั้น…!” เฟลอร์ร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า