บทที่ 1324

อย่างไรก็ตาม ในบรรดาพวกเขาทั้งหมด รูเพิร์ทดูเหมือนจะเป็นคนที่รู้สึกอับอายที่สุด เขาสูดหายใจเข้าลึก แล้วพยักหน้า ก่อนจะตะโกนว่า “อาจารย์ครอฟต์ อาจารย์โจนส์ และอาจารย์คีย์! ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องลงมือ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาจารย์ทั้งสามก็พยักหน้าพร้อมกัน ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ไปจัดการกับนายน้อยแห่งตระกูลแฟร์ลีห์เดี๋ยวนี้ ปีเตอร์” หนึ่งในอาจารย์ทั้งสามพูด กระตุ้นให้ชายหนุ่มซึ่งสวมชุดรัดรูปพยักหน้า ก่อนจะเดินไปหาเซมัสและเผชิญหน้ากับเขา

หลังจากที่ปีเตอร์ทำท่าส่งสัญญาณเป็นการบ่งบอกว่าเขา 'กำลังไป' อาจารย์อีกคนหนึ่งก็พูดว่า "ปีเตอร์เป็นศิษย์ที่เก่าแก่ที่สุดภายใต้การดูแลของฉัน และเขาฝึกฝนกับฉันมากว่าสิบปี เขาอยู่ในขั้นสุดท้ายของอาณาจักรหมอกเพลิงแห่งเนบิล่าแล้ว ดังนั้นการจัดการกับนายน้อยคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา”

ขณะที่ปรมาจารย์ทั้งสามผลัดกันพยักหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ แบรดลีย์ยิ้มเยาะ ก่อนจะมองไปที่ปีเตอร์แล้วพูดว่า “ฮะ! พวกเขาส่งแกมาตายอย่างนั้นเหรอ? ไม่คิดเลยว่าเด็กธรรมดา ๆ อย่างแกจะกล้ามาต่อกรกลับหลานชายของฉัน! ไม่ต้องยั้งฝีมือนะเซมัส!”

“แกต่างหากที่กำลังรนหาที่ตาย” ปีเตอร์ตอบ

ในฐานะชายหนุ่มที่ใช้เวลาฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาอย่างยาวนานทุกวัน ปีเตอร์คงจะไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องถูกเยาะเย้ยถากถางเช่นนี้เป็นแน่

ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ปีเตอร์จึงพุ่งเข้าไปหาเซมัส ที่กำลังยืนกอดอกด้วยสีหน้าที่เย้ยหยัน

เหตุการณ์ที่ตามมาต่อจากนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนทุกคนมารู้ตัวอีกทีก็เห็นร่าง ๆ หนึ่งถูกเหวี่ยงจนกระเด็นออกไปไกลแล้ว! หลังจากที่ร่างนั้นร่วงลงสู่พื้น แรงกระแทกเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอ ที่จะทำให้อาคารโบราณทั้งหลังที่เขาถูกเหวี่ยงเข้าหาถึงกับสั่นสะเทือน!

“ปี ปีเตอร์!” อาจารย์ทั้งสามตะโกนพร้อมกัน ตอนนี้ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างเต็มที่ หลังจากได้เห็นสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

ในขณะนี้ ร่างของเขาติดอยู่กับด้านข้างของอาคารหลังนั้น และทุกคนก็ได้เห็นอย่างเต็มตาแล้วว่า คนที่ถูกต่อยจนกระเด็นถอยหลังออกไปคือปีเตอร์จริง ๆ ใครก็ตามที่ได้สังเกตเห็นร่างของปีเตอร์ใกล้ ๆ ก็จะรู้ทันทีว่าเขาเพิ่งถูกต่อยอย่างแรง เพราะมีรอยกำปั้นที่ชัดเจนฝังอยู่ที่หน้าอกของเขา

"ฮึ ดูเหมือนว่าหลานของผมยังใจอ่อนอยู่บ้าง ไม่งั้นลูกศิษย์ของคุณคงจะตายไปแล้ว แต่ตอนนี้มันถึงตาคุณแล้ว…” แบรดลีย์พูดด้วยรอยยิ้ม ความกระหายเลือดสะท้อนในดวงตาของเขา

เมื่อเห็นเช่นนั้น อาจารย์ทั้งสามก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วสันหลัง หลังจากที่พวกเขาได้เฝ้าดูลูกศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดของตัวเองล้มลงจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว ทั้งสามคนก็ไม่มีความมั่นใจอีกต่อไป ระดับทักษะฝีมือของพวกเขาแตกต่างกันมากถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?