บทที่ 1344

“มากันเถอะเจ้าหนุ่ม! ฉันจะโยนแกเข้าไปในห้องใต้ดินเอง!” ลีโอพูดพร้อมกับหัวเราะออกมา ก่อนจะยกเฟลตันขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว

ตัวเขาในตอนนี้เฟลตันรู้สึกเหมือนกับว่าเขาเป็นเพียงลูกไก่ตัวเล็ก ๆ ที่ไม่กล้าแม้แต่ต่อสู้หรือโต้กลับ

ในทางด้านของเจอรัลด์ ซูริได้ติดต่อกับโรซี่ในช่วงเที่ยง โดยบอกเธอว่ามีคนต้องการพบเธอ

เพราะโรซี่เชื่อใจซูริมาก เธอจึงตกลงที่จะพบเจอรัลด์ ถึงแม้ว่าตารางงานของเธอจะยุ่งมากก็ตาม

ด้วยเหตุนี้เจอรัลด์ ซูริ และเซตจึงมุ่งหน้าไปที่บริษัทในเมืองเคอร์ตันที่โรซี่อยู่ในตอนนี้

เมื่อได้พบเธอ เจอรัลด์รู้สึกได้ว่าโรซี่มีออร่าที่แผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรง ดังที่เขาคาดไว้ว่าเธอมี หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือเธอมีเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบในชุดสีขาวพอดีตัว

อย่างไรก็ตาม ในตอนนั้นเมื่อทั้งสามคนยืนอยู่ต่อหน้าเธอ หญิงสาวผิวขาวและสะสวย ซึ่งดูท่าทางเหมือนจะเป็นประธานที่อายุราวยี่สิบเจ็ดปีก็พูดขึ้น “คุณคือคุณคลอฟอร์ดใช่ไหม? ซูริบอกว่าคุณตามหาฉัน มีอะไรให้ฉันช่วยเหรอคะ?”

“ยินดีที่ได้พบคุณครับประธานสโลว์ ผมตรงเข้าประเด็นเลยนะ อย่างที่พูดมาผมอยากให้คุณไปสถานที่แห่งหนึ่งกับผม ยิ่งไปกว่านั้น ผมอยากจะขอยืมตัวคุณสักสามวัน แน่นอนว่าผมไม่ได้ขอให้คุณไปฟรี ๆ จากสิ่งที่ผมรู้มาจากซูริ ดูเหมือนว่าบริษัทของคุณกำลังประสบปัญหาวิกฤตการทางการณ์เงิน ผมเข้าใจถูกใช่ไหม? ผมจะบอกว่าหากตอนนี้คุณตกลงรับคำขอร้องของผม ผมจะตอบแทนให้คุณมากเป็นสิบเท่าของจำนวนเงินที่คุณเป็นหนี้อยู่ในตอนนี้!” เจอรัลด์ตอบกลับโดยไม่อ้อมค้อม

เมื่อได้ยินดังนั้น โรซี่รู้สึกว่าเธอขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เธอฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้น “ฉันขอโทษนะคะ คุณคลอฟอร์ด แต่คำว่า ‘ยืมตัว’ ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง? ฉันเกรงว่าคุณสิ่งที่ขอร้องนั้นจะลำบากเกินไปสำหรับฉันที่จะเป็นหนี้บุญคุณ!”

แม้ว่าเธอจะปฏิเสธคำขอร้องของเขาทันที แต่โรซี่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าคนที่หล่อเหลาและสง่างามคนนี้เป็นใคร คำว่า ‘ยืมตัวเธอ’ ของเขาหมายว่าความอย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้นจำนวนเงินที่เธอจำเป็นต้องใช้เพื่อฝ่าวิกฤตการณ์ทางเงินของบริษัทนั้นต้องไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์! ถ้าตามที่เขาเสนอมา สิบเท่าของของเงินจำนวนนั้นคือพันล้านดอลลาร์ไม่ใช่หรือ?

เพราะฟังดูไม่น่าเชื่อถือ โรซี่จึงตัดสินว่าเจอรัลด์ไม่ใช่คนที่น่าเชื่อถือนัก ด้วยเหตุนี้เธอจึงลุกขึ้นยืนแล้วออกมา เพื่อที่เธอจะได้ตัดบทสนทนาแปลกประหลาดนี่สักที