บทที่ 1383

เมื่อเจอรัลด์เห็นคนเหล่านี้ เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวขณะที่เขายิ้มอย่างขมขื่น

คิดแล้วเขาก็รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจอย่างบอกไม่ถูก หากเป็นเมื่อหนึ่งปีก่อน ถึงเจอรัลด์จะเป็นคนนิ่งเฉย แต่เขาก็คงจะต้องรู้สึกประหม่าอย่างแน่นอน หากต้องเผชิญหน้ากับบอดี้การ์ดมากมายที่รายล้อมเขาแบบนี้

แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นถ้าจะบอกว่า หากเจอรัลด์เพียงชี้นิ้วไปที่คนเหล่านี้ พวกเขาทั้งหมดก็จะตายในทันที โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพวกเขาตายอย่างไร

เห็นได้ชัดว่าเมื่อคน ๆ หนึ่งมีพละกำลัง และพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าคนธรรมดาทั่วไป เขาจะดูนิ่งเฉยอย่างสิ้นเชิง แม้ต้องเผชิญหน้ากับการข่มขู่แบบนี้ก็ตาม เขาจะไม่ใส่ใจอะไรกับมันเลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ เชสเตอร์และเอเดนได้เดินทางกลับไปที่เมืองเมย์เบอร์รี่เพื่อพักฟื้น และรักษาอาการบาดเจ็บของพวกเขาเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้เจอรัลด์หาตัวไซล่าไม่เจอ และเขาต้องการเบาะแสจากคนเหล่านี้

"เดี๋ยวก่อน!"

ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ยีลีนก็ตะโกนเสียงดังเพื่อที่จะหยุดบอดี้การ์ดของเธอ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ คุณยีลีน?” ชายวัยกลางคนถาม

“ดาริโอ นายไม่คิดว่าชายหนุ่มคนนี้มีหน้าตาเหมือนใครบางคนเหรอ?” ยีลีนพูด พร้อมกับกอดอกและจ้องมองไปที่เจอรัลด์

“ใคร? เขาหน้าเหมือนใครเหรอครับ?” ดาริโอ้ถาม

“นายไม่คิดว่าเขาหน้าเหมือนจามาร์คัส ทาสที่ฉันเฆี่ยนจนตายหรอกเหรอ?”

ยีลีนดูกระตือรือร้นและสนใจมาก ในขณะที่เธอเดินวนรอบเจอรัลด์ และจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ

ยิ่งเธอมองเขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเจอรัลด์ดูคล้ายกับทาสผู้ล่วงลับของเธอจริง ๆ

“คุณยีลีน พอคุณพูดแบบนั้น ผมก็เริ่มคิดแล้วว่าเขาดูเหมือนทาสของคุณที่ชื่อจามาร์คัสจริง ๆ!” ดาริโอพูด ในขณะที่เขาพยักหน้าเห็นด้วย

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ถึงว่า ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าเขาจัง เฮ้อ ฉันยังรู้สึกผิดอยู่นิดหน่อยนะที่ตอนนั้นฉันไม่ได้ยั้งมือ และเผลอฆ่าจามาร์คัสจนตาย ทำไมเราไม่ให้เด็กหนุ่มคนนี้มาคอยติดตามเราล่ะ เพื่อที่เขาจะได้ปรนนิบัติรับใช้ฉัน? ดูท่าทางของเขาแล้ว ฉันคิดว่าเขาคงไม่สามารถหาเลี้ยงตัวเองได้อยู่ดี! ทำไมเราไม่ให้งานเขาทำล่ะ?” ยีลีนกล่าว

หลังจากที่ได้บำเพ็ญเพียรและฝึกฝนในป่าอยู่เป็นเวลาสามวัน เสื้อผ้าของเจอรัลด์ก็แทบจะดูไม่ได้ มันดูสกปรกมาก

อย่างไรก็ตาม เจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น เมื่อได้ยินคำพูดของยีลีน