บทที่ 1390

“นี่คือคุณคลอฟอร์ด คุณเจอรัลด์ คลอฟอร์ด!” ไทล่ากล่าวด้วยความเคารพ ในขณะที่เขาแนะนำเจอรัลด์

"คุณคลอฟอร์ดเดินทางมาที่นี่ในวันนี้เพื่อตามหาอาจารย์สองสามคนที่ประธานแซนด์ทอสเชิญมาที่นี่เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขาทั้งหมดเป็นเพื่อนของคุณคลอฟอร์ด ในขณะเดียวกัน คุณคลอฟอร์ดก็อยากจะเห็นและต้องการที่จะตรวจสอบปาฏิหาริย์ที่พวกเราค้นพบด้วย!”

ในเวลานี้ ไทล่าพยายามปฏิบัติตัวเหมือนลูกกตัญญูต่อหน้าเจอรัลด์ เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเข้าลึกด้วยความรู้สึกหวาดกลัวที่อยู่ภายใน

ในขณะเดียวกัน เวสสันเองก็เพิ่งจะได้รับข้อมูลและเบาะแสที่สำคัญบางอย่าง

เขาเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าคนที่อยู่ในถ้ำที่กำลังจะถูกเขาวางยานั้น แท้จริงแล้วเป็นเพื่อนของชายหนุ่มคนนี้

และสิ่งนี้ก็ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวและวิตกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

"โอ้! งั้นก็คงจะไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่เราจะพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้! กลายเป็นว่าคุณเป็นเพื่อนของอาจารย์เหล่านั้นนี่เอง!” เวสสันพูดพร้อมกับส่งยิ้ม เขายื่นมือออกไปเพื่อที่จะขอจับมือกับเจอรัลด์

“หยุดพูดจาไร้สาระ และพาฉันไปหาพวกเขาเดี๋ยวนี้!”

เจอรัลด์ใช้สายตาอันเฉียบคมของเขากวาดไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็เหลือบมองเวสสันอย่างเย็นชา

ก่อนที่เขาจะพูดประโยคนั้นด้วยท่าทีที่เฉยเมย

“ไอ้คนหยิ่งยโส!”

สโลนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธเมื่อเห็นท่าทางที่เย่อหยิ่งและวางอำนาจของเจอรัลด์

“สโลน! อย่าหยาบคาย!”

อย่างไรก็ตาม เวสสันรีบห้ามเขาเอาไว้ก่อนที่จะพูดว่า “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อคุณตั้งใจแน่วแน่ และต้องการที่จะตรวจสอบปาฏิหาริย์ในถ้ำแห่งนั้น ผมก็จะให้คนของผมนำทางคุณไป!”

เวสสันทำทีเห็นด้วยกับคำขอของเจอรัลด์ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขารู้สึกคับแค้นใจต่อเจอรัลด์เป็นอย่างมาก

หลังจากนั้น เขาก็สั่งการให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขารีบนำเจอรัลด์ไปที่ถ้ำ

ไม่นานหลังจากที่เจอรัลด์ออกไปแล้ว สโลนก็ทุบโต๊ะด้วยความโกรธ ขณะที่เขาพูดว่า “พ่อ! ทำไมพ่อถึงห้ามผมไว้ แทนที่จะปล่อยให้ผมจัดการกับไอ้เด็กจอมโอหังนั่น!”

“แกใจร้อนและบุ่มบ่ามเกินไป! อย่าลืมว่าคนเหล่านั้นเป็นอาจารย์ที่มากด้วยความสามารถเช่นกัน สำหรับชายหนุ่มคนนั้น แม้ว่าเราจะยังมองไม่เห็นถึงความพิเศษในตัวเขา แต่แกไม่สังเกตหรือว่า ยีลีน เดลีย์ และไทล่า ลาร์คราฟท์ ต่างก็มีท่าทีหวาดกลัว และไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรต่อหน้าเขา! เห็นได้ชัดว่าชายผู้นี้ไม่ใช่หมูที่จะให้เราเชือดง่าย ๆ อย่างที่คิด!”