บทที่ 1420

หลังจากที่ทำตามคำแนะนำของไซล่า เจอรัลด์ก็เพ่งสมาธิไปที่การปล่อยให้แมคคิวชั่นนำทางเขาไป โดยพื้นฐานแล้ว เพื่อให้กระบวนการนี้เกิดผล ร่างกายของเจอรัลด์จะต้องสลายหายไปจนหมดก่อน และเมื่อทำสำเร็จ แมคคิวชั้นก็จะเริ่มประกอบร่างของเขาขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เจอรัลด์จะต้องทนกับความเจ็บปวดแสนสาหัสอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ด้วยเสียงระเบิดอย่างกะทันหัน กลางคืนดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นกลางวัน ทันใดนั้นสายฟ้าสีฟ้าก็พุ่งขึ้น ราวกับมันได้ฉีกท้องฟ้าออกจากกัน! หลังจากนั้น เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นตามมาด้วยสายฟ้าที่ผ่าลงมารอบพื้นที่วงกลมที่เจอรัลด์ยืนอยู่ข้างใน!

แม้ว่าแรงมหาศาลที่เกิดขึ้นนั้นยังคงทำลายเฟอร์นิเจอร์ในห้องอย่างต่อเนื่อง แต่ไซล่าก็ยังมีสีหน้าที่สงบนิ่ง ในทางกลับกัน ปีเตอร์กลับรู้สึกกระวนกระวายมากจนหลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นยะเยือก

“ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดีใช่ไหม แองเจลิกา? ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าผมจะทนดูทั้งหมดนี้ต่อไปได้อีกนานแค่ไหน!” ปีเตอร์ถามด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก ท้ายที่สุดแล้ว เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในปัจจุบันค่อนข้างที่จะน่าหวาดกลัวไม่น้อยเลย

“หากเป็นปรมาจารย์คนอื่นที่เข้าไปในวงกลมเคลื่อนย้ายมวลสารนั้น ฉันคงรู้สึกกังวลใจเป็นแน่ แต่นี่เรากำลังพูดถึงเจอรัลด์ เขาไม่ใช่คนธรรมดา! ด้วยเหตุนี้ คุณวางใจเถอะนะว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดอย่างแน่นอน!” ไซล่าตอบ

วินาทีที่ประโยคของเธอจบลง การระเบิดของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอย่างรุนแรงทำให้ทั้งห้องสั่นสะเทือน…!

และสิ่งต่อมาที่ทั้งคู่รู้ก็คือ แสงสีฟ้าได้จางหายไปหมดแล้ว พร้อมกับเจอรัลด์

ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เจอรัลด์รู้สึกเหมือนตัวเองติดอยู่ท่ามกลางศูนย์รวมแห่งความโกลาหล ในขณะที่เขารับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดกระบวนการ แต่เขากลับไม่สามารถควบคุมสติสัมปชัญญะของเขาได้เลย

ราวกับว่าเขากำลังล่องลอยอยู่ในความมืดอันไร้ที่สิ้นสุด โดยมีเชือกที่มองไม่เห็นโอบรัดเขาไว้แน่นเป็นบางครั้งก่อนจะลากเขาลึกลงไปในเหวที่ลึกขึ้นเรื่อย ๆ...

ในที่สุด เจอรัลด์ก็สัมผัสได้ถึงแสงจ้าที่ส่องมากระทบเขา และในขณะนั้นเองที่เขาตระหนักว่าในที่สุดเขาก็สามารถควบคุมสติของตัวเองได้อีกครั้ง...

เขาลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วปิดลงอีกครั้งเมื่อถูกแสงแดดส่องกระทบ

หลังจากเอามือบังตาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเจอรัลด์ก็ลุกขึ้นมองไปรอบ ๆ ตอนนี้ดวงตาของเขาปรับเข้ากับแสงได้อย่างเต็มที่แล้ว

จากที่เขาสัมผัสได้ ตอนนี้เขาอยู่ในป่ารกร้างเล็ก ๆ ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเมย์เบอร์รี่…

ด้วยสายตาและการได้ยินที่เหนือธรรมชาติของเขา เจอรัลด์สัมผัสได้ทันทีว่ามีกลุ่มนักศึกษากำลังเดินอยู่ข้างถนนไม่ไกลจากจุดที่เขาอยู่