บทที่ 1428

ในตอนแรก แซคคิดว่าแม้เจอรัลด์จะรู้เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเขาด้วยตัวเอง แต่เขาคงจะต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะปรับตัวกับชีวิตใหม่ได้ เพราะถึงอย่างไร คุณคลอฟอร์ดก็ถูกเลี้ยงดูมาอย่างยากจนตั้งแต่วันที่เขาลืมตาดูโลก!

ด้วยเหตุนี้ แซคจึงเตรียมใจเอาไว้ว่าเขาอาจจะต้องเผชิญหน้ากับคุณคลอฟอร์ดที่ค่อนข้างเขินอายและเป็นคนซื่อ แต่เมื่อเจอรัลด์มาอยู่ต่อหน้าเขาในตอนนี้ เขากลับไม่คาดคิดเลยว่าเจอรัลด์จะเป็นคนที่มีแรงผลักดันและกล้าหาญขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เจอรัลด์ยังมีรัศมีพลังที่ดูอึมครึมอยู่ล้อมรอบตัวเขาตลอดเวลา!

แม้จะไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ใครเป็นพิเศษ แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้คนรอบข้างเจอรัลด์รู้สึกหายใจลำบาก

“ถูกต้อง นอกจากนี้แล้ว ผมไม่ได้ต้องการแค่ให้คุณซื้อมันให้ผมเท่านั้น แต่ผมต้องการให้คุณจ้างทีมวิศวกรเพื่อเริ่มการขุดเจาะบนภูเขาโดยทันที มันมีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่ข้างในภูเขานั้น ซึ่งมันเป็นก้อนหินที่มีประโยชน์มากสำหรับผม… และคุณจะมีเวลาเพียงหกวันเท่านั้นในการทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ คุณมีอะไรจะถามอีกไหม?” เจอรัลด์สั่ง

“…ไม่ครับ… ผมจะทำตามคำสั่งของคุณทันที!” แซคตอบ

แม้ว่าในตอนแรก เขาคิดที่จะถามเจอรัลด์เกี่ยวกับแรงจูงใจของเขา แต่เขาก็รีบถอนคำพูดก่อนที่มันจะออกจากปากของเขาไป ท้ายที่สุดแล้ว แซคเป็นคนที่มีประสบการณ์สูง และเขาก็รู้ดีว่าอะไรควรไม่ควร

หลังจากที่เจอรัลด์ได้เตรียมการทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยหมดแล้ว เขาก็แค่ต้องรออีกสองสามวันเท่านั้น

เมื่อเจอรัลด์มีเวลาว่างจนถึงตอนนั้น เขาก็ตระหนักได้ว่าตัวเขาเองคงไม่มีทางเดินทางกลับสู่อดีตได้อีก หลังจากที่ทุกอย่างจบลงแล้ว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องการใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้เพื่อชดเชยความผิดพลาดทั้งหมดที่เขามีต่อมิล่า ตลอดระยะเวลาที่เธออยู่กับเขา

ถึงแม้ว่าเจอรัลด์จะเคยบอกมิล่าอยู่เสมอ ว่าเขาจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก ทันทีที่เขาทั้งสองคนได้แต่งงานกัน แต่เขาก็ไม่เคยทำสำเร็จเลย ท้ายที่สุด เธอก็หายตัวไปก่อนที่เขาจะสามารถให้อะไรกับเธอได้อย่างที่เขาเคยให้สัญญากับเธอไว้

ด้วยเหตุนี้ เจอรัลด์จึงไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้ทั้งคู่จะยังไม่ใช่คู่รักกัน ไม่ว่าเขาและเธอจะเป็นคู่รักกันหรือไม่ก็ตาม เขาจะต้องทำให้เธอรู้สึกมีความสุขที่สุด ตลอดหกวันที่พวกเขามีโอกาสได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

ด้วยเหตุนี้ เจอรัลด์จึงกลับไปที่ร้านชานมในมหาวิทยาลัยก่อนจะสั่งว่า “พี่ครับ ผมขอชานมอีกถ้วย!”

“…นี่น้อง… น้องยังกินไม่อิ่มอีกเหรอ? น้องมีเงินจ่ายหรือเปล่า? น้องไม่ได้จะมาสร้างปัญหาให้พี่อีกใช่ไหม?" เจ้าของร้านที่เป็นกังวลเล็กน้อยบ่นพึมพำ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็ควักธนบัตรหนึ่งร้อยดอลลาร์ออกมา ก่อนจะยื่นให้เจ้าของร้าน

"เก็บเงินทอนไว้!"

เจ้าของร้านที่ตกตะลึงเบิกตากว้างแล้วถามว่า “…น้อง… น้องไปขโมยเงินใครมาหรือเปล่า…?”

“ถึงชานมร้านพี่จะอร่อย แต่พี่กลับชอบพูดจาไร้สาระมากจนเกินไป… รีบหน่อยเถอะ!” เจอรัลด์พึมพำ เขารู้สึกเหมือนจะพูดอะไรไม่ออก