บทที่ 1451

"อะไรกัน? นี่คุณคิดที่จะทำร้ายผมด้วยเหรอ?” เจอรัลด์ถามด้วยรอยยิ้ม

ด้วยความช่วยเหลือของชายวัยกลางคน ชายชราจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโค้งคำนับเล็กน้อยในขณะที่พูดว่า “เราไม่กล้าหรอกครับ ท่าน! คุณเป็นคนที่มีพลัง และคุณก็ซ่อนพลังที่แท้จริงของคุณเอาไว้เป็นอย่างดี… คนธรรมดาอย่างพวกเราจะกล้าไปมีเรื่องกับคุณได้อย่างไร?”

แม้ว่าชายชราผมขาวจะมีใบหน้าที่อ่อนเยาว์ แต่เขาก็ดูเหมือนคนที่มีสถานะสูงส่งพอสมควร และการที่เขาพูดและแสดงท่าทีนอบน้อมต่อเจอรัลด์แบบนั้น ก็ทำให้ทุกคน รวมถึงหลานสาวของเขาด้วย หันมาจ้องมองเขาด้วยความไม่เชื่อ

“…คุณปู่กำลังพูดอะไรคะ? ทำไมคุณปู่ถึงต้องสุภาพกับคนเลวคนนี้ด้วย? ไม่ว่าอย่างไร ถึงหมัดของหนูจะพลาดไปก่อนหน้านี้ แต่หมัดหมัดนี้จะต้องไม่พลาด และมันจะต้องทำลายใบหน้าของเขาจนยับเยินอย่างแน่นอน!” ผู้หญิงคนนั้นคำราม ความตกใจของเธอกลับกลายเป็นโกรธอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่เธอกำลังจะโจมตีอีกครั้ง ชายชราก็ทำหน้าบึ้งทันที “หยุดอยู่ตรงนั้น เพอร์ลา! อย่าหยาบคาย!”

แม้ว่า เพอร์ลา เชอร์วิน จะไม่เต็มใจที่จะปฏิบัติตามคำสั่งนั้นอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ชายวัยกลางคนก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเห็นด้วย แต่เธอก็เคารพคุณปู่ของเธออย่างสุดซึ้ง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอจึงเชื่อฟังและยอมหลบไปยืนอยู่ข้าง ๆ

หลังจากนั้นชายชราก็ยิ้ม โดยหวังว่าจะทำให้เจอรัลด์พึงพอใจ ก่อนที่เขาจะพูดว่า “เมื่อสักครู่นี้ คุณถามหลานสาวที่ไร้เหตุผลของผมว่าทำไมเราถึงต้องมาคุกเข่าอยู่ที่นี่ ถูกต้องไหมครับ?”

หลังจากเห็นการพยักหน้าของเจอรัลด์ ชายชราก็อธิบายว่า “มันเป็นอย่างนี้นะครับ คนที่มีชื่อว่าเจ้าแห่งวิญญาณเคยอาศัยอยู่ที่นี่ และเขาเป็นคนที่มีสติปํญญาที่สามารถคิดกลยุทธ์ที่ชาญฉลาดขึ้นมาได้มากมาย อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สร้างชื่อเสียงให้เขาคือความสามารถในการทำนายอนาคตให้ผู้คน เมื่อคิดย้อนกลับไปแล้ว เขามีทักษะมากมายที่ท้าทายสวรรค์อย่างแท้จริง… ในขณะที่เขาจากไปอย่างไร้ร่องรอย ในที่สุดก็มีใครบางคนที่เรียกว่าอาจารย์คลอฟอร์ดเข้ามาแทนที่เขาในไม่ช้า! และอาจารย์คลอฟอร์ดคนนี้ไม่เพียงแต่สามารถร่ายมนต์เพื่อช่วยชีวิตผู้คนได้เท่านั้น แต่เขายังสามารถควบคุมดาบและบินบนดาบได้อีกด้วย! เขาเป็นเจ้าแห่งคลังแสงที่มีความสามารถโดดเด่นอย่างแท้จริง… ผมมาที่นี่ด้วยตัวเองเพื่อขอเครื่องรางของขลังจากเขา! หากเราโชคดี ผมหวังว่าอาจารย์จะรับหลานสาวที่ไร้จิตสำนึกของผมไปเป็นศิษย์ด้วยหลังจากที่ผมขอร้องเขา!”

ก่อนที่หลานสาวของเขาจะโจมตีเจอรัลด์ ชายชราก็สัมผัสได้ถึงรัศที่ไม่ธรรมดาที่อยู่รอบตัวเขา… เนื่องจากเขาเป็นคนที่เคยเห็นโลกมามากว่าใคร ชายชราจึงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับรัศมีที่น่าเกรงขามนั้น แม้ว่าในตอนนั้นเขาจะยังไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนั้น… แต่หลังจากที่เห็นว่าเจอรัลด์เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้เพียงใด ชายชราก็ตระหนักได้ทันทีว่าเจอรัลด์เป็นบุคคลที่มีความสามารถ และโลกทัศน์ที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้…

เมื่อตระหนักได้เช่นนั้นแล้ว เขาก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัว ด้วยเหตุนั้นชายชราจึงปฏิบัติต่อเจอรัลด์ด้วยความเคารพอย่างสูงในตอนนี้

เจอรัลด์มองไปรอบ ๆ หลังจากได้ยินคำอธิบายของชายชรา จากสิ่งที่เขาเห็น คนที่คุกเข่าส่วนใหญ่เป็นชายวัยกลางคน แม้ว่าจะมีเด็กเล็กอยู่ท่ามกลางฝูงชน หากสิ่งที่ชายชราพูดเป็นความจริง พวกเขาทั้งหมดคงจะมาที่นี่เพื่อขอร้องให้อาจารย์ผู้นั้นรักษาอาการเจ็บป่วย หรือไม่ก็อ้อนวอนให้รับลูกหลานของพวกเขาไว้ภายใต้การดูแลของเขา

เจอรัลด์ยังรับรู้อีกด้วยว่าตอนนี้มีอาจารย์คนใหม่อยู่บนภูเขาแลงเวิร์น ซึ่งใช้นามสกุลคลอฟอร์ด…

“ชื่อเต็มของอาจารย์คนนั้นคืออะไรครับ?” เจอรัลด์ถาม

“ชื่อเต็มของอาจารย์คลอฟอร์ด คือ เจอรัลด์ คลอฟอร์ด ถ้าผมจำไม่ผิด!” ชายชราตอบด้วยความเคารพ

"…โอ้? คุณบอกว่าชื่อของเขาคือ อาจารย์เจอรัลด์ คลอฟอร์ดงั้นเหรอ?” เจอรัลด์ตอบ เขารู้สึกทึ่งและพยายามกลั้นหัวเราะไปด้วย