บทที่ 1472

ในขณะที่ผู้คนในฝูงชนยังคงพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซีเรียลและเพื่อนในกลุ่มก็ฟังการสนทนาของพวกเขาพร้อมกับมองไปที่สเต็ดสัน

จากสิ่งที่พวกเธอเห็น สเต็ดสันมีบุคลิกที่ดูเย็นชามาก ท้ายที่สุด ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจทุกคนที่ปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพ แต่เขากลับเดินออกไปด้วยสีหน้าเฉยเมย…

จากนั้นไม่นาน การสนทนาก็ยุติลง เนื่องจากสเต็ตสันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

ขณะที่ฝูงชนค่อย ๆ แยกย้ายกันไป ซีเรียลก็กำลังคิดว่า 'นั่นคงไม่ใช่ความรักในชีวิตของฉันหรอกใช่ไหม...?'

แม้ว่าสเต็ดสันจะมีลักษณะตรงตามเงื่อนไขทั้งหมดที่หมอดูบอกก็จริง แต่หัวใจของเธอก็ไม่ได้เต้นแรงเมื่อเห็นเขาเลย

เมื่อสังเกตเห็นการแสดงออกของซีเรียลแล้ว ซาเวอรี่ก็ยิ้ม จากนั้นเธอก็สะกิดแขนของซีเรียลก่อนจะถามว่า “ซีเรียล แวดดี้? เธอกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?"

“ฉันไม่ได้คิดอะไร!”

“ฉันพอจะเดาออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ดังนั้นเธอไม่ต้องพูดอะไรเลย! แม้ว่าสเต็ดสันจะดูอึมครึมและเย็นชา แต่ฉันแน่ใจว่าในไม่ช้าเขาจะพบกับแสงสว่างอีกครั้งเนื่องจากซีเรียลหลงรักเขา! ใครจะไปรู้ เส้นทางการฝึกฝนของเขาอาจจะก้าวหน้าอย่างมากในอนาคตเนื่องจากได้รับพรจากซีเรียลของเราก็เป็นได้!” ซาเวอรี่พูดพร้อมกับหัวเราะ

“เอาล่ะ พอได้แล้วน่า! ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย หยุดพูดเรื่องนี้แล้วกลับไปที่หอพักเพื่อพักผ่อนกันเถอะ!”

ด้วยเหตุนี้ ซีเรียลและเพื่อนๆ ของเธอจึงกลับไปที่หอพักด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน ทั้งเจอรัลด์และเพอร์ลาเองก็กำลังเดินออกจากมหาวิทยาลัย พร้อมกับเด็กชายที่ดูนิสัยดีและใส่แว่น

เมื่อเจอรัลด์เหลือบไปเห็นสเต็ตสัน ซึ่งปัจจุบันอยู่ห่างออกไปค่อนข้างไกล เขาก็พึมพำออกมาว่า “…โอ้? น่าสนใจดีนี่…”