บทที่ 1479

“มะ ไม่…! หยุดนะ…!" เจนนี่ร้องออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ขณะที่เธอกลิ้งไปบนพื้นด้วยความเจ็บปวด

ในที่สุด เมื่อตระหนักได้ว่าเจนนี่กำลังเจ็บปวดเพียงใด เบนสันก็ปล่อยมือของเจอรัลด์ทันที ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปหาเจนนี่

“เป็นอะไรไป?!” เบนสันถาม ในขณะที่เขาจ้องมองเจนนี่ที่กำลังหน้าซีด เธอไม่สามารถแม้แต่จะซ่อนความเจ็บปวดอันแสนทรมานของเธอได้เลย

“มัน มันเจ็บ…! ฉันรู้สึกเจ็บปวดทรมานเหมือนกำลังจะตาย…!” เจนนี่ร้องออกมา

เมื่อเห็นว่าคนเหล่านั้นไม่ได้พยายามที่จะหยุดเขาอีกต่อไปแล้ว เจอรัลด์เพียงแค่ส่ายหัวพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะจากไปพร้อมกับเพอร์ลาและยูล

ในขณะเดียวกัน ป๊อปปี้ก็เข้ามาถามว่า “มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? ทำไมจู่ ๆ เธอถึงเจ็บปวดโดยไม่มีสาเหตุแบบนี้”

“ฉันก็ไม่รู้! ความจริงแล้วพวกเธอไม่สังเกตบ้างหรือว่า หน้าอกของเจนนี่เริ่มเจ็บตอนที่เบนสันเริ่มออกแรงมากขึ้นก่อนหน้านี้?”

“มันฟังดูประหลาดจัง! ว่าแต่ว่า เดี๋ยวก่อนนะ พวกมันไปไหนแล้วล่ะ?” เบนสันซึ่งตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อถาม ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ

“ฉันคิดว่าพวกมันคงจะหนีไปแล้ว เพราะพวกมันคงจะกลัวว่าเราจะสร้างปัญหาให้พวกมันอีก!” ป๊อปปี้กล่าว

"ว่าไงนะ? คราวนี้พวกมันรนหาที่ตายอย่างแท้จริง…! ฉันเดาว่าฉันคงต้องหาคนมาทุบรถพวกมันตอนนี้เสียแล้ว เพื่อที่พวกมันจะได้รู้ว่าฉันยิ่งใหญ่แค่ไหน!” เบนสันคำราม ขณะที่เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าและพร้อมที่จะโทรออกทันที

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีที่เขากำลังจะกดปุ่มโทรออก เขาก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด!

ทุกคนทำได้เพียงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่โทรศัพท์มือถือของเขาหลุดออกจากมือที่แข็งทื่ออย่างน่าประหลาด ก่อนที่จะตกลงสู่พื้น...

เบนสันเองไม่สามารถขยับมือของเขาได้แม้แต่นิ้วเดียว และหลังจากนั้นประมาณหนึ่งหรือสองวินาที มือที่ยังคงยกอยู่ก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดอย่างเฉียบพลัน! มันรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกจากกัน และตอนนี้เบนสันก็เจ็บปวดมากจนเขาเริ่มกลิ้งไปกับพื้นทันที เขากำมือของเขาเอาไว้แน่นพร้อมกับตะโกนว่า “ฉันเจ็บ…! แขนของฉันเจ็บมาก…!”