บทที่ 1481

ในที่สุดคนที่เธอรอคอยมานานกว่าสิบปีก็ปรากฏตัวขึ้น ดังนั้นซีเรียลจึงอยากจะทะนุถนอมช่วงเวลาที่เธอใฝ่หามาตลอดเอาไว้

ในขณะที่พวกเขาทั้งสองยังคงพูดคุยกันต่อ ทั้งคู่ก็เริ่มเดินไปที่ด้านในของคฤหาสน์

เดิมทีเหตุผลที่สเต็ดสันมาที่นี่ก็เพื่อเดินสำรวจรอบ ๆ และดูสถานการณ์

เมื่อเขาเห็นว่าซีเรียลมีหน้าตาที่สวยมาก เขาก็ยินดีที่จะเดินไปกับเธออย่างไม่มีข้อแม้

ในเวลานี้ มีเสียงของความโกลาหลดังมากจากทุ่งกว้างและว่างเปล่าที่อยู่ไม่ไกลนัก

"เกิดอะไรขึ้น?"

สเต็ดสันถามคนรับใช้ที่เดินตามหลังเขามาไม่ไกลนัก

“นายน้อยครับ ตรงนั้นคือสังเวียนการต่อสู้ ไม่นานมานี้ มีคนจากแอฟริกาเหนือจับกระทิงดุมาได้ และส่งพวกมันมาที่นี่เพื่อต่อสู้ นี่ถือเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่น่าดึงดูดของคฤหาสน์ฮาร์ทสโตนครับ!” คนรับใช้ตอบ

“ชิ! มันน่าเบื่อจะตาย การดูสัตว์ร้ายเหล่านี้ต่อสู้กันมันน่าสนใจตรงไหน? คนพวกนี้น่าเบื่อและไร้สาระมาก!”

สเต็ดสันพูด ในขณะที่เขาส่ายหัวและหัวเราะอย่างขมขื่น

อย่างไรก็ตาม คำพูดเหล่านี้ดูเหมือนจะทำให้ซีเรียลรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เดิมทีคำพูดของสเต็ดสันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เธอ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว สถานะของซีเรียลนั้นสูงส่งกว่านายน้อยเลดเลอร์มากนัก อย่างไรก็ตาม ทัศนคติที่เย่อหยิ่งของสเต็ดสันกลับทำให้ซีเรียลรู้สึกอึดอัด

อาจเป็นเพราะเธอรู้สึกรำคาญเขา ซีเรียลจึงพูดว่า "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ พ่อเคยบอกว่าวัวกระทิงพวกนี้มีประสบการณ์โดยธรรมชาติมาบ้างแล้ว ดังนั้นพวกมันจึงมีความพิเศษและไม่เหมือนใคร คงจะดีถ้ามีโอกาสได้ดูพวกมันต่อสู้กัน!”

"โอ้? ซีเรียล ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะสนใจเรื่องพวกนี้ด้วย? เอาล่ะ ผมจะพาคุณไปดูเอง!”

สเต็ดสันพูด ในขณะที่เขาส่ายหัวพร้อมกับยิ้มแหย

ทั้งคู่เดินไปที่สนามประลอง

“ซีเรียล!”

ซาเวอรี่และทุกคนกำลังสนุกสนานอยู่ที่สังเวียนการต่อสู้มาสักพักหนึ่งแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงรีบทักทายซีเรียล และเรียกเธอให้ไปรวมกลุ่มทันทีที่เห็นเธอ

"ว้าว! สวัสดีค่ะ นายน้อยเลดเลอร์! ฉันเคยได้ยินชื่อคุณมานานแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบคุณ!” ซาเวอรี่กล่าว

“อืม”

สเต็ดสันไม่ได้พูดอะไร เขาได้แต่พยักหน้าเบา ๆ เป็นการตอบแทน

สเต็ดสันเป็นคนที่หยิ่งยโสและเย็นชาอยู่แล้ว

การกระทำของเขาทำให้ซาเวอรี่ไม่พอใจเล็กน้อย เพราะเธอรู้สึกเสียหน้า เธอไม่คิดว่าเขาจะเย่อหยิ่งและเย็นชาขนาดนี้

บรรยากาศทั้งหมดในสนามประลองเปลี่ยนไปทันทีเมื่อสเต็ดสันมาถึง หลายคนถึงกับต้องหลีกทางให้เขาโดยอัตโนมัติ