บทที่ 1483

ก่อนที่จะมีใครตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...

ตูม!

เสียงระเบิดดังขึ้นในทันใด เพียงชั่วพริบตา กรงเหล็กก็แตกออก และการกระแทกอย่างรุนแรงในครั้งนี้ก็ส่งผลให้เศษเหล็กที่หักออกจากกรงเริ่มพุ่งกระจายออกไปทุกทิศทาง

ชิ้นส่วนที่แตกหักเหล่านั้นฝังเข้าไปในแท่นปูนที่อยู่รอบ ๆ ลานประลอง ในเวลานี้ ความเร็วในการพุ่งตัวและแรงกระแทกของพวกมัน ทำให้ชิ้นส่วนที่แตกหักเหล่านั้นมีพลังรุนแรงมากกว่ากระสุนปืนเสียอีก

หลังจากนั้นกองฝุ่นก็เริ่มหมุนวนขึ้น

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับว่าสวรรค์และโลกกำลังจะพังทลายลง และพื้นที่ทั้งหมดก็กำลังจะถูกทำลาย

“อ๊ากกก!!!”

ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องที่น่ากลัวก็ดังขึ้น

ฝูงชนเริ่มกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทาง

หลังจากที่ฝุ่นจางลงแล้ว วัวกระทิงขนาดมหึมาตัวหนึ่งก็เดินออกมาจากกรงขนาดใหญ่

ทุกก้าวที่มันเดินดูทรงพลังจนน่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง มันดูไม่รีบร้อน และมันก็มีเขาสีขาวอีกด้วย

เมื่อมันโผล่ออกมา มันก็เริ่มไล่ล่าลูกวัวกระทิงตัวเล็ก ๆ ที่อยู่รอบตัวมัน

“กรรรจ์!”

เสียงคำรามดังสนั่นอีกครั้ง

ทุกคนรู้สึกหวาดกลัวจนใจสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

พวกเขาทั้งหมดไม่กล้าแม้แต่จะเคลื่อนไหว

แม้แต่ซีเรียลเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจกับเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอ

ไม่มีใครกล้าขยับ เพราะไม่มีใครรับประกันได้ว่าพวกเขาจะไม่ตกเป็นเป้าหมายของการโจมตีของกระทิงดุตัวนั้น

"คุณบาเบล…”

ซีเรียลรู้สึกประหม่าอย่างมาก

ในเวลาเดียวกัน เธอก็มองไปที่สเต็ดสันซึ่งยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม

ดวงตาของเขายังคงปิดอยู่ และดูเหมือนว่าเขากำลังพักผ่อน

เป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นเหตุการณ์ที่กำลังวุ่นวายตรงหน้าเขา?

ไม่สิ!

เขาควรจะตระหนักได้แล้วถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาจะไม่สังเกตเห็นมันได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม ท่าทีที่เขาแสดงออกได้บ่งบอกว่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้เป็นเพียงแค่มดตัวหนึ่งเท่านั้น มันเป็นเพียงมดตัวใหญ่ที่กำลังโจมตีมดตัวเล็กที่อยู่รอบตัวมัน!

ช่างน่าขัน! มันไร้สาระเกินไปสำหรับเขา!

สเต็ตสันคิดกับตัวเองว่า ‘ทำไมเรื่องไร้สาระแบบนี้ถึงเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลาบนโลกใบนี้’

“นายน้อยเลดเลอร์ สัตว์ร้ายตัวนั้นกำลังทำร้ายผู้คนนะคะ!”

เมื่อซีเรียลสังเกตเห็นว่าเขาไม่ยอมขยับเขยื้อน เธอก็อดไม่ได้ที่จะเตือนเขา