บทที่ 1498

เสียงนั้นดังมาจากเด็กหนุ่มที่หมดเรี่ยวแรง ซึ่งเพิ่งล้มลงกับพื้นไม่ไกลจากเจอรัลด์นัก หลังจากทรุดตัวลงสักพัก และแม้เขาจะล้มลง เด็กหนุ่มก็ยังคงพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะปกป้องผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

เมื่อเห็นเหตุการณ์นั้น เจอรัลด์ก็เปลือกตากระตุกเล็กน้อย ในขณะที่เด็กหนุ่มที่เพิ่งสังเกตเห็นเจอรัลด์ตะโกนว่า “คะ คุณครับ…! ได้โปรดช่วยเราด้วย…! ผมขอร้อง…! โทรหาใครมาช่วย หรืออะไรสักอย่างเถอะครับ…!”

ขณะที่เขาพยายามจะก้าวไปข้างหน้าเพียงไม่กี่ก้าว เสียงตะโกนของเด็กหนุ่มก็ฟังดูตื่นตระหนกมากขึ้น เมื่อเขาตระหนักว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังหายใจแผ่วเบาเพียงใด

“เมแกน? เมแกน! ได้โปรด อย่าเพิ่งหลับ!” เด็กหนุ่มตะโกนออกมา ในขณะที่แสงจันทร์ส่องไปที่ทั้งคู่จนสว่างไสวมากพอที่จะทำให้เจอรัลด์มองเห็นใบหน้าของหญิงสาวได้อย่างชัดเจน… และเมื่อเขาเห็นหน้าเธอ หัวใจของเขาก็เริ่มสั่นสะท้านทันที

ผู้หญิงคนนั้น… เธอดูเหมือนมิล่ามากเมื่อมองแวบแรก!

ขณะที่เขาคิดว่าผู้หญิงคนนั้นดูคล้ายมิล่ามากเพียงใด ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนของใครบางคนที่ฟังดูชัดเจนและเย็นชา “พวกมันอยู่ข้างหน้านั่น!”

เมื่อเจอรัลด์หลุดจากภวังค์ เขาก็เห็นชายร่างกำยำแปดคนพุ่งออกมาจากป่าและล้อมรอบพวกเขาอย่างรวดเร็ว

แม้ว่านั่นจะไม่ทำให้เจอรัลด์ประหลาดใจนัก แต่เขาก็รู้สึกทึ่งเล็กน้อยที่คนเหล่านี้ รวมถึงเด็กหนุ่มคนนั้น ล้วนมีนัยของความแข็งแกร่งซ่อนอยู่ภายในร่างกายของพวกเขา จากสิ่งที่เขาสามารถบอกได้ คนเหล่านี้คือนักสู้ที่มีทักษะความสามารถที่ค่อนข้างจะโดดเด่นเลยทีเดียว

“ยอมแพ้เถอะ ยูล! แกไม่มีทางหนีไปได้หรอก! เพราะฉะนั้น ทำไมแกไม่กลับมาหาพวกเราแต่โดยดีล่ะ หรือแกต้องการให้เราลากแกกลับมาหลังจากที่เราหักแขนขาของแกจนหมดแล้ว? และอีกอย่าง น้องสาวที่รักของแก… เธอกำลังจะตายใช่ไหมล่ะ? ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันขอบอกไว้เลยนะว่าฉันมันเป็นคนลามก และฉันไม่รังเกียจที่จะนอนกับศพตราบใดที่มันยังอุ่นอยู่! ฮ่าฮ่าฮ่า!” ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเย้ยหยัน ในขณะทีลูกน้องทั้งเจ็ดคนของเขาเริ่มหัวเราะเช่นกัน

“ไอ้สารเลว…!” ยูลคำราม ในขณะที่เขากัดฟันและจ้องมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาอาฆาต

“แน่นอนว่ามันมีวิธีที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้น… ถ้าแกไม่ต้องการให้เมแกนกลายเป็นของเล่นของฉัน แกก็รู้ว่าต้องทำอย่างไร ใช่ไหม…?” หัวหน้าเยาะเย้ย แล้วเริ่มเดินเข้าไปใกล้ยูลมากขึ้น

เมื่อเห็นเช่นนั้น ยูลก็กอดน้องสาวของเขาแน่น ก่อนจะวางเธอลงบนพื้นอย่างเบามือ… แม้ว่าร่างกายของเขาจะหนักอึ้งจากอาการบาดเจ็บ แต่เขาก็ยังยืนหยัดอย่างกล้าหาญต่อหน้าเมแกนที่หมดสติ และพร้อมที่จะต่อสู้กับชายฉกรรจ์เหล่านั้น หากนั่นเป็นทางเลือกสุดท้ายของเขา

เจอรัลด์เอง ซึ่งได้เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดจากด้านข้างก็รู้สึกโกรธอย่างอธิบายไม่ได้ หลังจากที่เขาได้ยินคำพูดของผู้นำกลุ่ม นั่นอาจจะเป็นเพราะว่าดวงตาของผู้หญิงคนนั้นคล้ายกับดวงตาของมิล่ามาก…

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น แต่เขาก็ยังรู้สึกเหมือนว่าพวกเขากำลังคิดเรื่องเลวทรามต่ำช้ากับมิล่าตัวจริง และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

"…ฮะ? แกเป็นใครไอ้สารเลว?” หัวหน้าคำราม ในขณะที่เขาและคนของเขาตระหนักว่าเจอรัลด์อยู่ที่นั่นด้วย

เจอรัลด์เองก็กำลังเดินไปหาพวกเขาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง