บทที่ 15

เจอรัลด์หันกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้น

เขาเห็นสาวที่สูงหน้าตาธรรมดาในชุดกางเกงขายาวเดนิมรัดรูปและรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขาในตอนนี้

มือของเธอวางอยู่บนสะโพกของเธอในขณะที่เธอจ้องมองไปที่เจอรัลด์ด้วยสีหน้าที่ดูถูก

“เจอรัลด์นายคิดจริง ๆ เหรอว่านายโอเคที่จะพึ่งพาเงินช่วยเหลือนักเรียนที่สหภาพนักศึกษาที่มอบให้นาย ในเมื่อนายสามารถซื้อสินค้าสุดหรูหรามูลค่าห้าหมื่นห้าพันดอลลาร์ให้ตัวเองได้จริงน่ะ? ให้ฉันบอกอะไรนายซักอย่างนะ! เราจะไม่นับนายสำหรับเงินช่วยเหลือโรงเรียนในปีหน้า!” หญิงสาวพูดกับเจอรัลด์ด้วยท่าทางที่เย็นชา

“วิตนีย์ เจอรัลด์ได้เงินเป็นรางวัลจากการช่วยชีวิตเด็กสาวคนหนึ่ง! พ่อแม่ของเด็กสาวจึงให้บัตรนักช็อปแก่เขาเพื่อขอบคุณที่เขามีน้ำใจ ทำไมเธอถึงถอนเจอรัลด์ออกจากการรับเงินช่วยเหลือด้วยล่ะ? เธอคิดว่าตัวเองดีเลิศเพียงเพราะเธอเป็นประธานสหภาพนักศึกษางั้นเหรอ?”

ประธานสหภาพนักศึกษาจ้องเขม็งไปที่ฮาร์เปอร์ด้วยสีหน้าเย็นชาและไม่ได้พูดอะไร

“เรื่องนี้มันเกี่ยวกับนายเหรอ? นายรู้หรือเปล่าเหตุผลเดียวที่เจอรัลด์สามารถรับเงินช่วยเหลือนักเรียนได้นั้นเป็นเพราะสหภาพนักศึกษาเท่านั้น? สาเหตุที่เราต่อสู้อย่างหนักเพื่อเงินช่วยเหลือของเขาเพราะเรารู้ว่าเขาต้องการความช่วยเหลือ! อย่างไรก็ตามเขาซื้อกระเป๋า Hermes มูลค่าห้าหมื่นห้าพันเหรียญด้วยตัวเองจริงๆ! วันนี้นายไม่ได้ยินข่าวลือที่ทุกคนกำลังพูดกระจายไปทั่วโรงเรียนเหรอ?”

“คุณทำให้สหภาพนักศึกษาเสียหายอย่างหนักเพราะการกระทำของคุณ! ที่นายทำเรื่องแบบนั้นเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอแล้วที่เราจะถอนชื่อนายออกจากการรับเงินช่วยเหลือ!”

วิตนีย์เหลือบมองเจอรัลด์ด้วยสายตาที่รังเกียจ เห็นได้ชัดว่าทุกคนรู้จักกระเป๋า Hermes เพราะการไลฟ์สดของฟาลิซิตี้เมื่อคืนนี้

ยิ่งไปกว่านั้นวิทนี่ยังเป็นประธานสหภาพนักศึกษาซึ่งเป็นหนึ่งในนักศึกษาคนโปรดของอธิการบดีในมหาวิทยาลัยอีกด้วย

วิตนีย์ เจนคลินส์ มาจากครอบครัวที่ดีและเธอก็เก่งในสิ่งที่เธอทำทุกอย่าง เธอสามารถรับมือกับสถานการณ์ที่ยากลำบากมากมายและเนื่องจากเธอเป็นประธานสหภาพนักศึกษาเธอจึงเป็นคนรับผิดชอบเกือบทุกสาขาในมหาวิทยาลัย

อาจารย์และติวเตอร์ทุกคนจากสาขาต่างๆก็คุ้นเคยกับเธอเป็นอย่างดี

เธอมีลักษณะทั่วไปของผู้นำ เพราะแบบนั้นวิตนีย์จึงไม่สนใจคนที่ไม่มีเงินหรืออำนาจอย่างเจอรัลด์

อย่างไรก็ตามเธอเคารพในความจริงที่ว่าเจอรัลด์รับฟังและเต็มใจที่จะทำทุกอย่างที่เธอขอให้เขาทำ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงช่วยให้เขาได้รับเงินช่วยเหลือในทุกปี

นักศึกษาที่ยากจนกว่าคนอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยต่างก็ไม่เต็มใจที่จะเป็นคนรับใช้ให้กับวิตนีย์ฟรี เพื่อที่พวกเขาจะได้รับเงินช่วยเหลือ

นี่เป็นสาเหตุที่ฮาร์เปอร์ไม่ชอบวิตนีย์

“เจอรัลด์ทำไมนายไม่บอกฉันล่ะว่าเราควรทำยังไงกับเรื่องนี้” วิตนีย์ถามขณะที่เธอจ้องไปที่เจอรัลด์

เจอรัลด์ขมวดคิ้ว พูดตามตรงเขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเงินช่วยเหลือจากสหภาพนักศึกษาอีกต่อไปแล้ว

อย่างไรก็ตามแม้ว่าวิตนีย์จะดูถูกเขา แต่เงินช่วยเหลือที่เขาได้รับในอดีตนั้นมันก็เกิดจากความพยายามของเธอ

เจอรัลด์ถามว่า“ แล้วเธอต้องการอะไรจากฉัน”

“เอาล่ะนะ เนื่องจากนายถามฉันจะลองคิดดูอีกทีว่านายจะยังสามารถรับเงินช่วยเหลือได้ต่อไปถ้าเกิดว่านายช่วยอะไรฉันหน่อย ถ้านายทำได้ดีล่ะก็ฉันจะยกโทษให้นายสำหรับความเสียหายที่นายได้ทำต่อชื่อเสียงของสหภาพนักศึกษา!”

วิตนีย์อ้างถึงความจริงที่ว่าทุกคนด่าเจอรัลด์และเรียกเขาว่าคนโง่เพราะเขาใช้บัตรของนักช็อปซื้อกระเป๋า

วิตนีย์เต็มไปด้วยความเกลียดชังทุก ๆ ครั้งที่เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

คนจนคนนี้จะโชคดีไปได้ยังไง? ใครเขาจะให้บัตรนักช็อประดับสูง ยูนิเวอร์ซอล โกลบอลกับเขาแบบนั้นล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้นเจอรัลด์ยังมอบกระเป๋า Hermes มูลค่าห้าหมื่นห้าพันดอลลาร์ให้คนอื่นเป็นของขวัญวันเกิดอีก!

ห้าหมื่นห้าพันดอลลาร์!

ถ้าเขาให้เธอ เธอคงจะมีความสุขมากเลย

อย่างไรก็ตามเจอรัลด์ไม่ได้พูดอะไรกับเธอและเขาไม่ได้คิดถึงเธอเลยแม้แต่น้อย! ดังนั้นวิทนี่จึงตัดสินใจที่จะสอนบทเรียนให้เขาโดยใช้เงินช่วยเหลือเป็นตัวช่วยในการต่อรอง

ไอ้โง่!

“เธอต้องการให้ฉันทำอะไรให้” เจอรัลด์ถามด้วยสีหน้าที่สงบ

“จริงๆแล้วมันง่ายมาก สหภาพนักศึกษาจะจัดงานใหญ่ในสัปดาห์หน้าและเราต้องการคนที่จะมาทำความสะอาดสถานที่ ดังนั้นฉันต้องการให้นายมาทำความสะอาดหอประชุมให้พวกเรา! ถ้านายตกลงที่จะทำฉันจะช่วยนายในการขอรับเงินช่วยเหลือในปีหน้าต่อไป! นายคิดเหรอว่าฉันไม่ได้มองหานายอยู่เจอรัลด์ ฉันคิดว่านายควรจะลาเรียนในวันนี้ ฉันเตรียมจดหมายมาให้นายแล้ว!”

วิตนีย์พูดขณะที่เธอโยนจดหมายปลอมให้เจอรัลด์ หลังจากนั้นเธอก็หันกลับและเดินไปพร้อมกับรองเท้าส้นสูงของเธอ

“ไอ้บ้า! ผู้หญิงคนนั้นพาลมาก!”

ฮาร์เปอร์ด่าออกมาดัง ๆ ทันที

เบนจามินเพื่อนร่วมห้องของเจอรัลด์ก็โกรธมากเช่นกันในตอนนี้

“ไม่ต้องกังวลนะเจอรัลด์ ฉันคิดว่านายไม่ควรทำความสะอาดหอประชุม นายรู้ไหมว่าหอประชุมมันใหญ่แค่ไหน? เจอรัลด์จะทำความสะอาดสถานที่ด้วยตัวเองได้ยังไง? ไปเข้าเรียนกันดีกว่า”

เขาตบบ่าเจอรัลด์เบา ๆ

“แต่จะเกิดอะไรขึ้นกับเงินช่วยเหลือของเจอรัลด์ล่ะ?”

เพื่อนร่วมห้องของเจอรัลด์รู้สึกกังวลเล็กน้อยกับตัวเขา

หลังจากคิดไปสักพัก ในที่สุดฮาร์เปอร์ก็ปรบมือ

“ไม่เป็นไร! ทำไมเราไม่ไปที่หอประชุมด้วยกันเพื่อช่วยเจอรัลด์ทำความสะอาดสถานที่ล่ะ? เพราะเรามีกันหลายคนไงเพราะงั้นจะทำได้เร็วยิ่งขึ้น”

“เอาล่ะ! ดูเหมือนจะเป็นความคิดที่ดีนะ!”

เพื่อนร่วมห้องของเจอรัลด์พยักหน้าพร้อมเพรียงกัน

เจอรัลด์รู้สึกถึงความอบอุ่นในใจของเขา

ในความเป็นจริงแม้ว่าเจอรัลด์จะได้รับความอับอายอย่างมากในชีวิตมหาวิทยาลัยตลอดสามปีที่ผ่านมา แต่เขาก็ยังคงมองโลกในแง่ดีอยู่เสมอ

นี่เป็นเพราะเขาได้พบกับผู้คนมากมายที่เขาสามารถเรียพี่เรียกน้องได้เพราะความยากจนของเขา

พี่น้องเหล่านี้เป็นพี่น้องที่รู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับเขาจริงๆ

เพราะแบบนั้นเจอรัลด์ไม่สามารถยอมให้พวกเขาถูกลงโทษไปกับเขาได้

บอกตามตรงเจอรัลด์อยากจะบอกพวกเขาจริงๆว่าเขาเป็นเด็กรวยรุ่นที่สอง

อย่างไรก็ตามเจอรัลด์กลัวว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะสิ้นสุดลงทันทีที่เขาบอกความจริงเกี่ยวกับตัวเขาให้พวกเขาฟัง