บทที่ 1509

ในวินาทีที่แสงพุ่งชนแท่นสูง เสียงระเบิดก็ดังขึ้น พร้อมกับรอยแตกขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นบนพื้นผิวของแท่น!

ขณะที่ทุกคนจ้องมองไปที่แท่นที่เกือบจะถูกผ่าครึ่งด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เสียงดาบที่ถูกดึงออกปลอกก็ดังตามมาอย่างชัดเจน...

ต่อจากนั้น ชายวัยกลางคนที่สวมชุดคล้ายนินจาก็ก้าวออกมาจากกลุ่มของเศษซากปรักหักพังที่ฟุ้งกระจาย

เมื่อมองดูชายวัยกลางคนที่กำลังจ้องมาที่เขา คาร์ลอสก็หัวเราะออกมา ก่อนจะพูดว่า “แกนั่นเอง อาจารย์โกส!”

ฟังจากจากคำพูดของเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาคุ้นเคยกับชายวัยกลางคนผู้นี้เป็นอย่างดี...

ทันทีที่สเต็ดสันเห็นอาจารย์โกส เขาก็ดูเหมือนจะมีความหวังขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะตะโกนว่า “อะ อาจารย์โกส! ช่วยผมที…!"

การโจมตีครั้งก่อนของนินจาได้ช่วยปลดปล่อยทั้งสเต็ดสันและซีเรียลออกจากเงื้อมมือของคาร์ลอส และสเต็ดสันก็รีบใช้โอกาสนี้วิ่งไปหาโกสทันที เขากัดฟันในขณะที่จ้องมองกลับไปที่คาร์ลอส หลังจากที่เขาได้มายืนอยู่ข้างหลังของชายวัยกลางคนแล้ว

ตอนนี้เปลือกตาของเขากระตุกเล็กน้อย คาร์ลอสเอามือเท้าเอวและหัวเราะออกมาอีกครั้ง ก่อนจะพูดว่า “น่าสนใจ! น่าสนใจมาก! ฉันไม่เคยนึกเลยว่าโกส นินจาฝีมือฉกาจผู้ฉาวโฉ่แห่งโกลเด้นสลิงเกอร์ จะมาขอลี้ภัยจากครอบครัวเล็ก ๆ อย่างตระกูลเลดเลอร์ ! ถ้าฉันพูดอะไรผิดไป ก็ช่วยบอกฉันหน่อยก็แล้วกันนะ!”

“แกพูดถูก แต่ในทางกลับกัน ฉันก็มีคำถามอยากจะถามแกเหมือนกัน แกเองก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงที่ได้รับการฝึกฝนเพื่อบรรลุการตรัสรู้ทางวิญญาณใช่ไหม? ทำไมแกถึงต้องสร้างปัญหาให้รุ่นน้องเหล่านี้ด้วยล่ะ? ถ้าแกต้องการคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ แกก็ควรจะมองหาคนอย่างฉัน! ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ จงรู้เอาไว้ว่าแกไม่มีทางที่จะแตะต้องนายน้อยเลดเลอร์ได้!” โกสตอบด้วยสำเนียงที่ฟังดูแปลกประหลาด

ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจที่สุดท่ามกลางนักสู้ทุกคน และบทสนทนาของพวกเขาก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างบรรยากาศที่แปลกประหลาด และกดดันซึ่งกลืนกินพื้นที่ใต้ดินทั้งหมด…

คาดว่าการต่อสู้ครั้งใหญ่ระหว่างทั้งสองอาจารย์กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า ในขณะนี้ไม่มีใครกล้าพูดหรือแม้แต่หายใจดังเกินไป...

อย่างไรก็ตาม ทุกคนกลับต้องรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เมื่อในที่สุดคาร์ลอสก็เปิดปากพูดอีกครั้ง เขาหัวเราะก่อนจะพูดว่า “ถึงแม้ฉัน คาร์ลอส จะเป็นคนที่กล้าหาญ แต่ความจริงแล้ว มันถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉันมากเกินไปที่จะต้องรับมือกับนินจาแห่งโกลเด้นสลิงเกอร์ ฉันแน่ใจว่าแกรู้ดีว่าแกไม่ได้ทำให้ฉันกลัว โกส ถึงอย่างนั้นฉันก็แค่ไม่อยากจะมีปัญหากับพวกโกลเด้นสลิงเกอร์ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ฉันจะทิ้งสเต็ดสันไว้คนเดียว! ถือว่านี่เป็นการแสดงความเคารพที่ฉันมีต่อแกก็แล้วกัน!”

หลังจากที่พูดแบบนั้น คาร์ลอสก็โบกมือเล็กน้อย ซึ่งเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าเขาจะไม่สร้างปัญหาให้สเต็ดสันอีกต่อไป

ขณะที่ฟินเนแกนที่ยังคงยืนอยู่ด้านล่างเวที ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก คาร์ลอสก็ถามขึ้นว่า “ว่าแต่ว่าแกจะช่วยให้ตระกูลเลดเลอร์ได้รับอำนาจในการปกครองครั้งนี้หรือไม่?”

“ฉันจะทำ และถ้าแกคิดที่จะยึดอำนาจไปเป็นของตัวเองแล้วล่ะก็ ฉันจะสู้กับแกให้ถึงที่สุด!” โกสตอบ ขณะที่เขาจับด้ามดาบคาตานะอย่างประณีต