บทที่ 1565

หลังจากได้พบกับจอห์น สิ่งต่าง ๆ ก็ค่อนข้างราบรื่น และโลกทัศน์ของเลลาก็เปิดกว้างขึ้นไม่น้อย

ถ้ามองในแง่ดี ก็คล้ายกับการที่ผีเสื้อปีกเล็ก ๆ ซึ่งก่อนหน้านี้เคยบินอยู่รอบ ๆ แปลงดอกไม้ในท้องถิ่น จนสามารถขยายปีกให้ใหญ่ขึ้นซึ่งทำให้มันบินได้สูงขึ้นไปบนท้องฟ้า ... สถานที่ท่องเที่ยว กลิ่น และเสียง… มันเป็นสวรรค์สำหรับเลลา ผู้ซึ่งไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าโลกใบนี้จะมีอะไรอีกมากมาย

ด้วยเหตุนี้เลลาจึงไม่ยึดติดในตัวเจอรัลด์อีกต่อไป

แม้ว่าเธอต้องยอมรับว่าเจอรัลด์เป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในบรรดาดอกไม้ดอกอื่น ๆ ในทุ่งที่เธอเคยพบเจอ ซึ่งอธิบายได้ว่าทำไมเหล่าผีเสื้อมากมายถึงได้ตกหลุมรักเขาในตอนนั้น ตอนนี้เธอได้สัมผัสกับสวรรค์ที่ห่างไกลออกไปแล้ว ความสิ้นหวังอย่างหนักหน่วงที่เธอมีในตอนนั้น จึงทำให้เธออดที่จะขำตัวเองไม่ได้

“แต่ก็ยังน่าเสียดายไม่น้อยนะ ที่เราไม่รู้ว่าหอคอยมังกรอยู่ที่ไหน… แต่ถึงเราจะรู้ เราก็เข้าไปข้างในไม่ได้อยู่ดี! การต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ระหว่างกษัตริย์แห่งทิศเหนือและกษัตริย์แห่งเอเชียใต้… โอ้… ฉันอยากจะเห็นกับตาจริง ๆ! มันจะเป็นการต่อสู้แห่งศตวรรษอย่างแน่นอน!” ชายหนุ่มพึมพำ ขณะที่มีอีกหลายคนที่เห็นด้วยกับความรู้สึกของเขา

ในขณะที่พวกเขาทั้งหมดสามารถเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้ได้ด้วยเส้นสายที่ตัวเองมี แต่เส้นสายเหล่านั้นก็ยังไม่อาจจะทำให้พวกเขาเข้าไปในหอคอยมังกรได้

“เดี๋ยวก่อน ธุรกิจของตระกูลคุณขยายไปทั่วตะวันออกกลางไม่ใช่เหรอ นายน้อยลินน์? ฉันได้ยินมาว่าตระกูลของคุณมีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์อาหรับอีกต่างหาก! มีข่าวลือมาว่าแม้แต่คนที่อยู่ในระดับประธานาธิบดีก็ยังมาเพื่อดูการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้ คุณได้รับอนุญาตให้เข้าไปชมการต่อสู้นั้นไหม เฟรดเดอริก?” ชาวตะวันตกคนหนึ่งเอ่ยถาม ในขณะที่เขาหันไปมองเฟรเดอริก ลินน์ ผู้ซึ่งเดินนำหน้ากลุ่มด้วยสายตานับถือ

“เรื่องนั้น…ก็ต้องดูก่อนว่าพ่อฉันจะจัดการยังไง… แม้ว่าฉันจะจำได้ว่าเขาเคยบอกฉันสามารถเข้าไปในพื้นที่รอบ ๆ หอคอยมังกรได้อย่างไม่มีปัญหาก็ตาม!” เฟรเดอริกตอบพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ อย่างขมขื่น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็มองเขาด้วยความอิจฉาทันที

แม้แต่เลลาก็อดไม่ได้ที่จะลอบมองเขา… มีเส้นสายอยู่ในระดับนานาชาติ… อย่างนี้สิที่เรียกว่านายน้อยตัวจริง…

“ถ้าอย่างนั้น… คุณช่วยพาเราไปด้วยได้ไหม คุณชายลินน์” สาว ๆ สองสามคนที่เริ่มจะตื่นเต้นส่งเสียงเรียกร้อง

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ที่ฉันพูดถึง 'พื้นที่รอบ ๆ หอคอยมังกร' ก็ต้องมีเหตุผลสิ! ฟังนะ ถึงฉันจะพาพวกเราทุกคนไปไหนต่อไหนได้ แต่สถานการณ์นี้ฉันทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ... เหลือสิ่งอื่นใด ฉันแน่ใจว่าพวกเธอทุกคนก็รู้ดีว่าการได้เป็นสักขีพยานในการต่อสู้ด้วยตัวของพวกเขานั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน!” เฟรดเดอริกตอบ ในขณะที่เขาส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้