บทที่ 1572

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งสุดท้ายที่พวกเขามองเห็นได้คือแสงที่ริบหรี่จากบนยอดหอคอยที่ทำให้พวกเขาทุกคนต้องปิดตาลงชั่วขณะ...

เมื่อดวงตาของพวกเขาปรับสภาพได้ในที่สุด แดริล คลอฟอร์ด กษัตริย์ผู้เป็นตำนานแห่งเอเชียใต้ก็นอนกองอยู่บนพื้นแล้ว!

"…อะไรกันเนี่ย?" เสียงพึมพำดังขึ้นจากฝูงชน

ด้วยการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ที่เกิดขึ้น จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่สมาชิกจากตระกูลคลอฟอร์ดทุกคนจะมารวมตัวกันที่หอคอยมังกร คนที่พูดดูเหมือนจะเป็นนายน้อยคนหนึ่งของตระกูล และเขาเฝ้าดูทุกอย่างด้วยสายตาที่หวาดกลัวตั้งแต่วินาทีที่การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้น ถึงกระนั้น เขาก็ไม่คาดคิดเลยว่าเหตุการณ์ทุกอย่างจะออกมาในลักษณะนี้

'คุณปู่ไม่สามารถแตะต้องเจอรัลด์ได้แม้แต่ปลายนิ้วเชียวเหรอ ...?'

ในขณะเดียวกัน คาร์ลอสและจูเลียนเองก็ประหลาดใจอย่างมากกับสิ่งที่พวกเขาเพิ่งได้เห็น… นี่เป็นการต่อสู้ที่แตกต่างจากที่พวกเขาเคยได้พบได้เจอมาอย่างสิ้นเชิง…

"…นี่นาย…. นายไปเรียนรู้เทคนิคพิเศษทั้งหมดมาจากลีมิสอย่างนั้นเหรอ…? หากเป็นเช่นนั้นจริง นั่นก็สามารถอธิบายได้ว่าทำไมฉันจึงหาบันทึกทักษะวิชาที่เขาเชี่ยวชาญไม่เจอ แม้ว่าจะสำรวจสุสานโบราณทั้งหมดอย่างละเอียดแล้วก็ตาม…!” ชายชราที่ประหลาดใจถาม เขาหน้าซีดขณะที่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับจ้องมองไปที่เจอรัลด์...

“พูดตามตรง หากคุณไม่พูดถึงมัน ผมคงจะลืมบอกคุณเรื่องหนึ่งไปแล้ว! อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่ผมยังไม่ได้บอกคุณหลังจากที่ผมกลับมาจากสุสานโบราณ… คุณเห็นไหมว่าพี่ลีมิสไม่มีบันทึกทางกายภาพใด ๆ ที่เก็บไว้ในสุสานของเขาเลย ไม่สิ เขาเก็บข้อมูลทั้งหมดนั้นไว้ในจี้หยกนี้ต่างหาก! เมื่อคิดย้อนกลับไป นับว่าโชคดีมากที่ผมยังไม่บอกเรื่องนี้ให้คุณทราบ!” เจอรัลด์ตอบ

ในที่สุด แดริลก็เริ่มเห็นภาพที่ชัดเจนขึ้น เขาพยักหน้าก่อนจะพูดว่า “…น่าสนใจ…! ช่างน่าสนใจจริง ๆ…!”

แต่แทนที่เขาจะรู้สึกโกรธ แดริลกลับหัวเราะ… และหลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ส่ายหัวอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปมองเจอรัลด์ขณะที่กล่าวเสริมว่า “แต่ก็น่าเสียดายนัก…”

"คุณหมายความว่ายังไง?" เจอรัลด์ถาม

“น่าเสียดายที่ตอนนี้นายสามารถเข้าถึงพรสวรรค์ที่คนอื่นไม่มีวันจะได้รับ แม้จะผ่านการฝึกฝนมาหลายชั่วอายุคนแล้วก็ตาม! น่าเสียดายที่ตอนนี้นายเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากบนโลกใบนี้ไปแล้ว… และสุดท้าย แต่ไม่ท้ายสุด น่าเสียดายที่นายกลายมาเป็นศัตรูของฉัน…! อย่างที่บอกไป ไม่ว่ายังไงวันนี้นายก็ไม่สามารถรอดพ้นจากความตายไปได้! เมื่อคิดดูอีกที ฉันรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยกับเรื่องทั้งหมดนี้ ถ้านายเป็นหลานชายแท้ ๆ ของฉัน และนายไม่ได้มีวิญญาณบรรพกาลอันทรงพลังอยู่ในตัว ทุกสิ่งคงกลายเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์อย่างแน่นอน… ลองนึกดูสิ ฉันกับนาย ปู่กับหลานชาย! ด้วยพลังของเรารวมกัน เราจะสามารถครองโลกทั้งสามได้อย่างง่ายดาย!” แดริลตอบในขณะที่เขาส่ายหัวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น

“อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้วสำหรับความปรารถนาทั้งหมดนั้น… ฉันจะจบชีวิตของนายในวันนี้ เจอรัลด์! ไม่อย่างนั้น จะไม่มีอะไรในโลกนี้มาควบคุมนายได้อีกแล้วกับพลังที่พัฒนาไปอย่างรวดเร็วของนาย!” แดริลกล่าวเสริม

วินาทีที่ประโยคของเขาจบลง ดอกเด้ด แอนนี่ก็เริ่มปรากฏขึ้นบนหน้าอกของชายชรา... แม้ว่าดอกไม้จะมีขนาดเท่าฝ่ามือของผู้ใหญ่ แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามันมีพลังที่พิเศษ...