บทที่ 1586

“ฉันถามนาย ตอบฉันมา!" เจอรัลด์กล่าว

"ถูกต้อง แผนที่นั่นแสดงกลไกของค่ายกลในหุบเขาใต้พิภพมันเป็นกุญแจสำคัญในการค้นหาพรีโมโคโรส แต่ที่สำคัญก็คือ ฉันชิงมันมาจากตระกูลซาห์นแล้ว ตอนนี้มันตกเป็นของตระกูลแมคโคว์สกี้ น้องชาย อย่าบอกนะว่านายไม่เคยได้ยินชื่อของตระกูลฉัน?”

ตอนนี้ซาเคอร์รู้แล้วว่าเขาไม่อาจเทียบกับอีกฝ่ายได้และไม่รู้ว่าเจ็ดเทพมรณะหายไปไหน เขาจึงทำได้เพียงยอมจำนน

“ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมถึงมีหมอกหนาปกคลุมอยู่ที่หุบเขาอันเดอร์เวิร์ลทุกครั้งที่ฉันไป ดูเหมือนว่าฉันเดาถูกแล้ว มีค่ายกลพิเศษอยู่ในหุบเขานั่นเอง”

ในที่สุดเจอรัลด์ก็พบคำตอบสำหรับคำถามของเขา และดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นในทันที

“นายบอกว่าแผนที่อยู่กับนายใช่หรือเปล่า?”

เจอรัลด์เอ่ยตอบอย่างตื่นเต้น

"ใช่แล้วน้องชาย นายนี่มีพลังแข็งแกร่งจริง ๆ เลยนะ แต่ถึงอย่างนั้น นายไปถามใครดูก็ได้ แล้วจะได้รู้ว่าตระกูลแมคโคว์สกี้นั้นทรงพลังแค่ไหน วันนี้ฉันจะยกโทษให้กับความหยาบคายของนาย แต่ฉันจะแนะนำนายว่าอย่าคิดที่จะแตะต้องแผนที่นั่นจะดีกว่า…”

เพี๊ยะ!

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เจอรัลด์ก็ตบเขาอย่างแรงอีกครั้งแล้วเหวี่ยงเขาลงกับพื้น

จากนั้นเจอรัลด์ก็เหยียบใบหน้าของเขา “ฉันออกตามหามันมาตั้งไกล สุดท้ายก็ได้เจอมันเพราะโชคช่วย! ฉันตามหาสิ่งนี้มาหนึ่งเดือนแล้ว และที่ผ่านมามันก็อยู่กับนายมาโดยตลอด!”

“ใคร… นายเป็นใครกันแน่!”

ซาเคอร์ถามด้วยความกลัว

ชายคนนี้ไม่ได้ปฏิบัติตามบรรทัดฐาน การกระทำของเขาอยู่เหนือการคาดหมายอย่างสมบูรณ์

เขาบอกชื่อสกุลของเขาไปแล้ว แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจ

“ฉันเป็นใครก็ไม่สำคัญหรอก สิ่งที่สำคัญก็คือ ตั้งแต่ฉันได้ค้นพบกับแผนที่ ฉันก็ต้องได้มันมาไว้ในครอบครอง นายเองก็ขโมยมาจากคนอื่นด้วยเหมือนกันนี่!”

เจอรัลด์ยิ้มอย่างเย็นชา

เจอรัลด์เห็นถุงผูกรอบเอวของซาเคอร์

ดังนั้นเขาจึงยกมือขึ้น และกระเป๋าก็บินไปที่มือของเขาทันที

“ฉันรู้วิธีเก็บเกี่ยวพรีโมโคโรสด้วยนะ! โปรดช่วยฉันด้วย!”

โนริตะโกนราวกับว่าเขาเป็นผู้กำหนดชีวิตเธอ

"ตกลง!"

เจอรัลด์ยิ้ม

เขาอยากจะออกไปทันทีที่เขาได้สิ่งที่ต้องการ

“ไอ้สารเลว! แกกล้าทำตัวหยาบคายกับนายน้อยแมคโคว์สกี้ได้ยังไง! แกมันรนหาที่ตาย!”