บทที่ 1612

แม้ว่าเงานั้นจะรวดเร็วมาก แต่เจอรัลด์ก็ยังมองเห็นมันได้ผ่านหางตาของเขา… เมื่อตระหนักว่าพวกเขาไม่ได้อยู่กันเพียงลำพัง เจอรัลด์ก็รู้สึกว่าคนหรือสิ่งของที่เคลื่อนไหวอยู่นั้นไม่ได้มาดี

เขาไม่อยากให้เจสสิก้าหรือพ่อแม่รับรู้การปรากฏตัวของร่างเงาดังกล่าว เพราะพวกเขาอาจกังวลหรือรู้สึกกลัว เจอรัลด์จึงรีบพูดว่า “ฉันว่าตอนนี้มันเริ่มจะดึกเกินไปสักหน่อยแล้วใช่ไหม เธอควรรีบไปพักผ่อนได้แล้ว!"

“ฉันก็ว่างั้น… นายเองก็อย่าอยู่จนดึกเกินไปล่ะ เจอรัลด์!” เจสสิก้าตอบ ในขณะที่เธอยิ้มอย่างอบอุ่นก่อนจะกลับเข้าไปในคฤหาสน์

เมื่อเขาแน่ใจว่าเธอเข้าไปที่ด้านในแล้ว เจอรัลด์ก็กระโจนออกจากคฤหาสน์ทันที และมุ่งหน้าไปยังจุดที่เขาสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของเงาร่างนั้นครั้งสุดท้าย เมื่อมาถึงจุดนั้น เจอรัลด์ก็หยุดเคลื่อนไหว ก่อนที่เขาจะเปิดใช้ญาณทิพย์ของเขาเพื่อสแกนพื้นที่ทันที...

หลังจากยืนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเจอรัลด์ก็เงยหน้าขึ้นมองต้นไม้ที่อยู่รายล้อมเขา ก่อนจะตะโกนว่า “ออกมาได้แล้ว! ฉันรู้ว่านายอยู่แถวนี้!”

เกือบจะในทันทีหลังจากนั้น เสียงใบไม้กรอบแกรบก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ขณะที่เงาดังกล่าวจะพุ่งออกมาจากต้นไม้ต้นหนึ่ง!

เมื่อสังเกตเห็นว่ามันกำลังพุ่งเข้าหาเขาพร้อมใบมีดที่ส่องประกายท่ามกลางแสงจันทร์ เจอรัลด์จึงก้าวหลบเพื่อหลีกหนีจากการโจมตี ก่อนที่จะโจมตีผู้บุกรุกด้วยฝ่ามือข้างขวา!

ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งคู่ก็สามารถทำการโจมตีได้สำเร็จ แม้ว่าจะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บก็ตาม...

"นายเป็นใคร?" เจอรัลด์ถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“มาคิดดูแล้ว คนที่อายุประมาณนายจะสามารถเข้าสู่อาณาจักรแห่งนักปราชญ์ได้… เห็นได้ชัดเลยว่าย่อมมีอนาคตที่สดใสรออยู่! ดูจากความแข็งแกร่งของนายที่เติบโตได้เร็วถึงขนาดนี้ ฉันไม่สงสัยเลยสักนิดว่านายจะต้องสามารถทำลายแควนท็อคได้อย่างง่ายดายแน่นอน!” คน ๆ นั้นเอ่ยตอบอย่างประหลาดใจด้วยน้ำเสียงค่อนข้างชั่วร้าย

เจอรัลด์หรี่ตาจับจ้องไปที่ชายในชุดดำ ขณะที่เขาเอ่ยปาก “ฉันจะถามอีกครั้ง นายเป็นใครกัน? แน่จริงก็ควรจะบอกชื่อแซ่และเจตนาของนายให้ชัดเจน!”