บทที่ 1628

หลังจากนั้น ออกัสตัสก็รีบพาโจนาสเข้าไปในรถคันหนึ่งของพวกเขา ก่อนจะรีบขับรถออกไปจากสถานที่เกิดเหตุทันที

เมื่อเห็นว่าพวกเลเกอร์กลับไปกันหมดแล้ว โนริก็ส่งเสียงเชียร์อย่างร่าเริงว่า “คุณทำได้แล้ว เจอรัลด์! คุณแข็งแกร่งมาก แม้แต่โจนาสก็ยังสู้คุณไม่ได้เลย!”

ขณะที่โนริยังคงยกย่องเจอรัลด์ต่อไป โยชัวและสมาชิกตระกูลซาห์นคนอื่น ๆ ก็ได้แต่จ้องมองไปที่เด็กหนุ่ม พวกเขายังคงรู้สึกประหลาดใจกับผลลัพธ์ของการต่อสู้ในครั้งนี้

เมื่อสังเกตเห็นว่าเหล่าสมาชิกในครอบครัวของเธอพากันตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก โนริจึงถือโอกาสแนะนำเจอรัลด์ให้พ่อของเธอได้รู้จัก

“พ่อคะ นี่คือคนที่หนูพูดถึงก่อนหน้านี้! เขาชื่อเจอรัลด์ คลอฟอร์ดค่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โยชัวก็พยักหน้าก่อนจะส่งสัญญาณให้ทุกคนกลับไปที่ห้องโถง...

เมื่อนั่งลงแล้ว เจอรัลด์ก็เริ่มกล่าวคำทักทาย "ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบคุณครับ อาจารย์ซาห์น!"

"ยินดีที่ได้พบเธอเช่นกัน เธอรู้ไหมว่าโนริเล่าเรื่องความสามารถของเธอให้ฉันฟังมาสักพักหนึ่งแล้ว… หลังจากได้เห็นเหตุการณ์ในวันนี้ ฉันสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่าฉันเห็นด้วยกับเธอ!” โยชัวตอบพร้อมกับมองเจอรัลด์ด้วยสีหน้าพึงพอใจ

“คุณชมผมเกินไปแล้วครับ อาจารย์ซาห์น เนื่องจากผมกับโนริเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ปัญหาของเธอก็เหมือนปัญหาของผม อันที่จริง ความหุนหันพลันแล่นของผมต่างหากที่เป็นต้นตอของปัญหาทั้งหมดนี้ตั้งแต่แรก จากที่กล่าวมา ผมหวังว่าคุณจะยอมรับคำขอโทษจากผม!” เจอรัลด์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด

ท้ายที่สุดแล้ว หากเขาไม่ได้ทำร้ายจอห์นนี่ คนจากตระกูลเลเกอร์ก็คงไม่มาหาเรื่องพวกเขาตั้งแต่แรก

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะ เจอรัลด์! ฉันต่างหากที่เป็นคนผิดที่เอาตัวเองไปเป็นโล่กำบังให้คุณ!” โนริพูดขณะที่เธอก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้องเขา

“เอาล่ะ เลิกโทษตัวเองกันได้แล้ว ฉันไม่เคยชอบเด็กจากตระกูลเลเกอร์คนนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินเรื่องที่มันมาก่อกวนโนริเหมือนกัน เพราะฉะนั้น เธอทำได้ดีมาก เจอรัลด์! ด้วยความช่วยเหลือของเธอ ฉันหวังว่าตอนนี้จอห์นนี่จะตระหนักได้แล้วว่าไม่ใช่ทุกคนในโลกที่จะกลัวมัน! ตระกูลเลเกอร์คิดว่าพวกมันเป็นใครมาจากไหนกัน? พวกมันไม่มีทางที่จะทำร้ายคนในครอบครัวของเราได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรอก!” โยชัวป่าวประกาศ