บทที่ 1634

เชสรู้สึกปวดหัวทุกครั้งที่ได้พบกับลอยด์ เพราะผู้ชายคนนี้ชอบหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาอยู่เสมอ และลอยด์ก็มักจะพูดจาเยาะเย้ยเขาอยู่บ่อยครั้ง ในทางกลับกัน ลอยด์จะชอบคุยโวโอ้อวดเกี่ยวกับตัวเอง และนั่นก็เป็นเรื่องที่น่ารำคาญมากสำหรับเชส

“ท่านปรมาจารย์ยันต์ได้เก็บตัวฝึกสมาธิมาหลายวันแล้ว และนั่นเป็นสาเหตุที่ลูกศิษย์ของผมยังไม่ได้รับตำแหน่ง ผมได้ยินมาว่าเขากำลังจะออกมาวันนี้ ผมก็เลยรีบไปพบเขา อาจารย์ฮันท์ คุณจะพาลูกศิษย์ของคุณไปขอรับตำแหน่งด้วยงั้นเหรอ?”

ลอยด์อธิบายให้เชสฟังก่อนที่เขาจะถามอย่างสงสัย

"ถูกต้อง! ลูกศิษย์ของผมเก่งมาก ฝีมือของเขาพัฒนาอย่างรวดเร็ว ดังนั้นผมจึงพาเขามาที่นี่เพื่อขอรับตำแหน่ง!”

เชสตอบด้วยความมั่นใจ

ลอยด์ผงะเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขารู้ว่าเชสเพิ่งรับลูกศิษย์คนนี้มาดูแลเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ตอนนี้ ลูกศิษย์ของเขากำลังจะได้รับตำแหน่งแล้ว เขารู้สึกว่ามันเร็วเกินไป เนื่องจากลูกศิษย์ของเขาเองต้องใช้เวลาเกือบสองเดือนในการเรียนรู้ ก่อนที่เขาจะมีคุณสมบัติที่จะได้รับตำแหน่ง

“อาจารย์ฮันท์ การขอรับตำแหน่งไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย คุณจะทำเป็นเรื่องเล่น ๆ ไม่ได้ คุณแน่ใจหรือว่าลูกศิษย์ของคุณมีคุณสมบัติเพียงพอแล้ว?”

ลอยด์เตือนเขาโดยมองไปที่เชสด้วยความไม่เชื่อ

แน่นอนว่าเชสรู้ดีว่าลอยด์หมายถึงอะไร เห็นได้ชัดว่าลอยด์ไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด

'นายล้อฉันเล่นอยู่หรือเปล่า? เจอรัลด์สร้างยันต์ที่มีคุณภาพหายากได้สำเร็จ และฉันก็กล้ายืนยันได้ว่าเขาทำมันโดยไม่ได้รับคำแนะนำใด ๆ จากใคร เขาเรียนรู้มันทั้งหมดด้วยตัวเอง! ด้วยพรสวรรค์และความสามารถเช่นนี้ นายจะมาพูดว่าเขาไม่มีคุณสมบัติได้อย่างไร?'

แต่แน่นอนว่าเชสเลือกที่จะไม่บอกความจริงเกี่ยวกับเจอรัลด์ให้เขาฟัง

“ฮ่าฮ่า! แน่นอนผมรู้ข้อนั้นดี แต่ผมก็เชื่อเหมือนกันว่าลูกศิษย์ของผมจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง!”

เชสหัวเราะเบา ๆ และตอบลอยด์

หลังจากฟังคำตอบของเขา ลอยด์ก็เยาะเย้ยในใจอย่างเงียบ ๆ เขาอยากเห็นเชสอับอายขายหน้า เพราะเขาไม่เชื่อว่าลูกศิษย์ของเชสจะสร้างยันต์ได้สำเร็จในเวลาอันสั้นเช่นนี้

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูห้องโถงใหญ่ก็เปิดออก เชสและลอยด์รีบพาลูกศิษย์ของตนเข้าไปในห้องโถงอย่างรวดเร็ว

ชายชราสวมเสื้อคลุมผ้าไหมลายมังกรสีทองนั่งอยู่ในห้องโถง เขาเป็นปรมาจารย์ยันต์แห่งหอยันต์ แชดริก กิบสัน