บทที่ 1647

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โนริก็ดีใจเป็นอย่างมาก เนื่องจากการที่เจอรัลด์มาที่นี่เพียงเพื่อช่วยเธอ ก็หมายความว่าเขายังคงห่วงใยเธออยู่

เพราะอย่างไรเสีย ตั้งแต่ไหนแต่ไรเธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะมาที่นี่ เพราะโนริมั่นใจว่าเธอไม่เคยพูดถึงการเดินทางไปผาศักดิ์สิทธิ์กับเขาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อคิดเช่นนั้นแล้ว โนริจึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “…จะว่าไปแล้ว คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่ที่นี่?”

“ฉันรู้เรื่องนี้ตอนที่ฉันไปยังคฤหาสน์ของเธอ และพ่อของเธอบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้” เจอรัลด์ตอบ

“อย่างนี้นี่เอง… แต่เดี๋ยวก่อนนะ การที่คุณมาที่นี่ ไม่ได้หมายความว่าการฝึกสร้างยันต์กับนายท่านฮันต์จะหยุดชะงักใช่ไหม” โนริถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย

เดิมทีการที่เจอรัลด์จะได้รับการยอมรับให้เป็นศิษย์ของเขามันไม่ง่ายเลย ด้วยเหตุนี้ โนริจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเธอจะไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เจอรัลด์พลาดโอกาสในการเป็นศิษย์ของนายท่านฮันต์ต่อไป

แต่ทว่าเจอรัลด์กลับหัวเราะ ก่อนจะลูบหัวโนริเบา ๆ

เขาหยิบตราปรมาจารย์ยันต์ระดับหนึ่ง ซึ่งซ่อนอยู่ในเสื้อนอกของเขาออกมาแสดง จากนั้นเจอรัลด์จึงกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันได้เป็นปรมาจารย์แล้ว! นี่คือหลักฐานไงล่ะ!”

“ตรายันต์ระดับปรมาจารย์ระดับหนึ่ง?! เท่าที่ผ่านมาแค่ครึ่งเดือน! คุณนี้มีพรสวรรค์จริง ๆ เจอรัลด์!” โนริอุทานด้วยความไม่เชื่อ ในขณะที่ดวงตาของเธอเป็นประกาย

ในเมื่อเขาสามารถบรรลุอันดับได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้น… นั่นแสดงว่าเขามีความสามารถและทรงพลังอย่างแท้จริง! ช่างหน้าชื่นชม!

“พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันได้ยินจากพ่อของเธอ ว่าเธอมาหาสมุนไพรโบราณ ถ้าฉันจำไม่ผิดมันคือโสมพาแน็กซ์อายุพันปี?” เจอรัลด์ถาม ขณะที่เขามองโนริด้วยสายตาสงสัย