บทที่ 1679

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็หันไปมองอาจารย์ทั้งสี่ที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา... เมื่อเห็นเช่นนั้น เหล่าอาจารย์ก็ยืดตัวขึ้นและคาดหวังในการตัดสินใจของเจอรัลด์

แต่ถึงแม้จะผ่านไประยะหนึ่งแล้ว เจอรัลด์ก็ดูเหมือนจะยังตัดสินใจไม่ได้

ขณะที่ทั้งห้าคนเริ่มสับสนมากขึ้น ในที่สุดสุเมรุก็ถามขึ้นว่า “…เธอตัดสินใจไม่ได้เหรอเจอรัลด์?”

เจอรัลด์ฝืนยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบว่า “…คณบดีสุเมรุ ผมได้รับอนุญาตให้เลือกอาจารย์จากทั้งสี่คนนี้เท่านั้นหรือ…?”

"เธอ…! นี่เธอกำลังดูถูกพวกเรางั้นเหรอเด็กน้อย!” อาจารย์จิโซตะโกนขึ้น ขณะที่เขาจ้องมองไปที่เจอรัลด์ เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดกับคำถามของเจอรัลด์

เจอรัลด์ยังคงสงบดั้งเดิมและอธิบายว่า “ผมเกรงว่าคุณจะเข้าใจผมผิดแล้ว อาจารย์จิโซ ผมไม่กล้าดูถูกอาจารย์ทั้งสี่คนเลยแม้แต่น้อย! ผมแค่ถามเผื่อว่าจะมีทางเลือกที่ดีกว่าให้กับตัวเองเท่านั้น!”

"หืม? เช่นนั้นเธอคิดจะหาทางเลือกที่ดีกว่าสำหรับเธออย่างไรล่ะ?” สุเมรุถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างขี้เล่น ชายหนุ่มคนนี้ค่อนข้างพิเศษ…

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์จึงถามกลับไปว่า “…ผมอยากจะถามว่าคุณจะสนใจรับศิษย์เพิ่มไหม คณบดีสุเมรุ…”

“…เจ้าหนู เธอคงยังไม่เข้าใจ คณบดีสุเมรุเป็นผู้นำของสำนักศึกษาไลคอม! นี่เธอต้องหน้าด้านขนาดไหนถึงได้กล้าเอ่ยปากขอเรื่องนั้น!” อาจารย์จิโซตะโกนขึ้น

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้ง อาจารย์อิคินก์ซึ่งยังคงยืนอยู่เคียงข้างเจอรัลด์พบว่าตัวเองยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น ไม่นึกเลยว่าเจอรัลด์จะกล้าเอ่ยปากพูดเช่นนั้น!