บทที่ 1681

เมื่ออาจารย์อิคินก์ได้ยินเช่นนั้น เขาก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

ความประทับใจของเขาที่มีต่อเจอรัลด์เริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนนี้ สถานะของเขาตอนนี้แตกต่างออกไปเนื่องจากเขาเป็นศิษย์ของคณบดี

“อาจารย์อิคินก์ การต้องอยู่ที่นี่คนเดียวมันดูแต่น่าเบื่อไปสักหน่อย ผมขอให้มีคนสักสองสามคนมาอาศัยอยู่ที่นี่กับผมด้วยได้ไหม? ผมเองก็มีเพื่อนที่กำลังศึกษาอยู่ในสำนักศึกษาด้วยเช่นกัน!”

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง เจอรัลด์ก็เสนอต่อคาร์สเตน

“อืม… นี่…”

อาจารย์อิคินก์มีสีหน้าสงสัยขึ้นทันที

เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในสำนักศึกษามาก่อน เนื่องจากตัวตนของเจอรัลด์แตกต่างจากคนอื่น ๆ

เจอรัลด์หยิบแอปเปิ้ลแห่งสวรรค์ออกมาจากแหวนยุทธของเขาในทันที แล้วมอบให้คาร์สเตน

“อาจารย์อิคินก์ นี่เป็นสิ่งของแทนความขอบคุณจากผม ได้โปรดช่วยผมในเรื่องนี้ด้วย!” เจอรัลด์อ้อนวอนคาร์สเตน

ในตอนที่คาสเตนเห็นเจอรัลด์หยิบแอปเปิ้ลแห่งสวรรค์ออกมา เขาก็ถึงกับตกตะลึง

เขาไม่เคยคาดหวังว่าเจอรัลด์จะมีผลไม้ศักดิ์สิทธิ์อยู่กับตัว

“แอปเปิ้ลแห่งสวรรค์! เธอ…เธอไปได้สิ่งนี้มาจากไหน!” คาร์สเตนมองไปที่เจอรัลด์ด้วยความประหลาดใจและเอ่ยถาม

ทั่วทั้งทวีปไลคอม มีสถานที่เพียงแห่งเดียวเท่านั้นที่สามารถปลูกแอปเปิ้ลแห่งสวรรค์ได้ คาร์สเตน อิคินก์ย่อมรู้เรื่องนี้ดี แต่เขาก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นว่าเจอรัลด์มีมันอยู่จริง ๆ

“อ๋อ มีคนมอบมันให้ผมมาน่ะ!”

เจอรัลด์ยิ้มเล็กน้อยและอธิบายสั้น ๆ

อย่างไรก็ตาม คาร์สเตนรู้สึกได้ว่าเจอรัลด์กำลังเก็บงำบางสิ่งไว้ แต่เขาไม่อยากที่จะตั้งคำถามกับอีกฝ่ายอีกต่อไปแล้ว

เนื่องจากเจอรัลด์จริงใจกับเขาถึงขนาดนี้ เขาจึงเต็มใจช่วยชายหนุ่มเป็นอย่างมาก เขารีบคว้าผลแอปเปิ้ลแห่งสวรรค์ไปจากเจอรัลด์ และเก็บมันไว้ในกระเป๋าของตัวเอง

แอปเปิ้ลแห่งสวรรค์เป็นสิ่งล้ำค่าที่ไม่ใช่ใครจะได้รับมันไปง่าย ๆ แน่นอนว่าคาร์สเตนย่อมไม่คิดจะปฏิเสธของขวัญชิ้นนั้น