บทที่ 1689

“เอาล่ะ การทดสอบการต่อสู้ของเราในวันนี้ได้จบลงแล้ว พรุ่งนี้จะมีการทดสอบฝึกซ้อมที่หอคอยเทวาลัย ฉันหวังว่าทุกคนจะพักผ่อนอย่างเต็มที่ในคืนนี้!”

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง หลังจากที่อาจารย์อิคินก์ประกาศปิดกิจกรรมการทดสอบการต่อสู้ในวันนี้

จากนั้นทุกคนก็ออกจากลานประลอง

หอคอยเทวาลัยถือเป็นความท้าทายสูงสุดแห่งสำนักศึกษาไลคอม และมันถูกแบ่งออกเป็นยี่สิบระดับ

จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครสามารถไปถึงระดับที่สูงที่สุดได้สำเร็จ แม้แต่คณบดีซุเมรุเองก็ยังไปถึงเพียงระดับสิบแปด ส่วนปรมาจารย์ทั้งสี่ก็หยุดอยู่ที่ระดับสิบเจ็ด

ในแต่ละระดับผู้ร่วมประลองจะต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายที่แตกต่างกันออกไป ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าพวกเขาจะเจอกับความท้าทายรูปแบบใดในหอคอยเทวาลัยแห่งนี้ จึงถือเป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะคิดกลโกงต่าง ๆ ขึ้นมาเพื่อเอาชนะได้

คืนนั้นเจอรัลด์ถูกเรียกไปที่ห้องนอนของคณบดีซุเมรุ

“ท่านคณบดีต้องการพบผมเหรอครับ?”

เจอรัลด์เข้าไปในห้องด้วยท่าทีที่นอบน้อม และถามคณบดีซุเมรุที่กำลังนั่งสมาธิอยู่

คณบดีซุเมรุลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ และมองเจอรัลด์ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

“เจอรัลด์ เมื่อบ่ายวันนี้เธอทำได้ดี ในฐานะอาจารย์ของเธอ ฉันรู้สึกพึงพอใจมาก แต่พรุ่งนี้เธอพร้อมสำหรับความท้าทายที่หอคอยเทวาลัยแล้วหรือยัง?”

หลังจากยกย่องเจอรัลด์แล้ว คณบดีก็ถามเจอรัลด์ด้วยความกังวล

“ท่านคณบดีครับ ผมได้ฟังอาจารย์อิคินก์อธิบายเกี่ยวกับหอคอยเทวาลัยมาบ้างแล้ว แต่ผมก็ยังสงสัยว่าข้างในมีความท้าทายรูปแบบไหนบ้าง? ช่วยอธิบายให้ผมฟังเพิ่มเติมทีครับ ท่านอาจารย์!”

เจอรัลด์ถามคณบดีซุเมรุด้วยความสงสัย

“ฮ่า ฮ่า!”

คณบดีซุเมรุหัวเราะเบา ๆ

“หอคอยเทวาลัยถูกสร้างขึ้นโดยเทพเจ้าโบราณของ แอสตรอล ทราเวลเลอร์ ในสำนักศึกษาไลคอม หลังจากที่เทพเจ้าแห่งแอสตรอล ทราเวลเลอร์ก้าวเข้าสู่โลกมนุษย์ หอคอยเทวาลัยก็กลายเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญที่สุดของสำนักศึกษาไลคอม นักศึกษาทุกคนที่เข้าสู่สำนักศึกษาไลคอมจำเป็นจะต้องผ่านการท้าทายของหอเทวาลัยก่อน เมื่อนั้นพวกเขาจึงถือเป็นนักเรียนของสำนักศึกษาไลคอมอย่างสมบูรณ์แบบ!”

“เรื่องความท้าทายด้านในหอ ฉันไม่สามารถบอกอะไรเธอได้หรอกนะ หอคอยเทวาลัยนั้นน่าทึ่งมาก และความท้าทายที่แต่ละคนต้องเผชิญนั้นจะแตกต่างกันออกไป เธอจะรู้ก็ต่อเมื่อเธอเข้าไปข้างในด้วยตัวเอง!”

คณบดีซุเมรุไม่ตอบคำถามของเจอรัลด์ แต่กลับบอกข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหอคอยเทวาลัยให้เขาฟังแทน

“ท่านคณบดี ผมได้ยินมาจากอาจารย์อิคินก์ว่าท่านไปถึงระดับที่สิบแปดใช่ไหมครับ?”