บทที่ 1694

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปรมาจารย์ทั้งสี่ก็หันไปมองคณบดีซุเมรุ ขณะที่เขาพยักหน้าตอบเจอรัลด์

“ตอนนี้เธอก็รู้ทุกอย่างแล้ว… นั่นก็หมายความว่าเธอเป็นคนที่ถูกลิขิตไว้จริง ๆ! เพราะฉะนั้นแล้ว เธอพร้อมที่จะรับภาระหน้าที่นั้นแล้วหรือยัง เจอรัลด์?” คณบดีถามขณะจ้องมองเจอรัลด์ด้วยสายตาที่มุ่งหวัง

"พร้อมครับ! หลังจากที่ผมได้ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่สักพัก ผมคิดว่าเรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการค้นหาอัญมณีเรืองแสงให้เจอ!” เจอรัลด์ตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

เขาให้ความสำคัญกับเรื่องของอัญมณีเป็นอันดับแรก เนื่องจากเขาต้องใช้มันในการเปิดคัมภีร์แห่งดวงดาว หลังจากนั้น เจอรัลด์หวังว่าเขาจะสามารถพัฒนาเจตจำนงที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของเขาได้อย่างรวดเร็วเพื่อที่จะยืนหยัดต่อสู้กับมาสรัส เทพเจ้าปีศาจที่จะปรากฏตัวในอีกสามร้อยวันข้างหน้านี้

“เธอจะทำอะไรก็ได้ตามที่ใจเธอต้องการ แต่โปรดจำไว้ว่านาฬิกานั้นเดินอยู่ตลอดเวลา หากเธอไม่สามารถค้นหาอัญมณีได้ภายในเวลาสามร้อยวัน สิ่งเดียวที่รอโลกของเราอยู่ก็คือความพินาศ!” คณบดีซุเมรุเตือนเจอรัลด์

“ผมเข้าใจแล้วครับ ท่านอาจารย์! นอกจากนี้ เพื่อเร่งการค้นหาให้เร็วยิ่งขึ้น ผมกำลังคิดที่จะรวบรวมกองกำลังเล็ก ๆ! คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนั้นครับท่านอาจารย์?” เจอรัลด์ถาม

เจอรัลด์คิดว่าเขาคงจะรู้สึกว้าเหว่หากต้องปฏิบัติภารกิจเพียงลำพัง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงวางแผนที่จะนำโนริและเพื่อนของเขาอีกสี่คนออกไปตามหาอัญมณีเรืองแสงด้วยกัน

“ฉันไม่มีปัญหากับเรื่องนั้น รีบไปเลือกสมาชิกที่เธอเห็นว่าเหมาะสมที่จะเป็นส่วนหนึ่งของทีมของเธอเถอะนะ!” คณบดีซุเมรุตอบ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็กล่าวอำลาคณบดีซุเมรุและปรมาจารย์ทั้งสี่ก่อนจะออกจากห้องโถงใหญ่ เพื่อเริ่มเตรียมตัวออกเดินทาง

เมื่อพวกเขาแน่ใจว่าเจอรัลด์ไปแล้ว จิโซก็อดไม่ได้ที่จะมองคณบดีซุเมรุอย่างกังวล ก่อนจะถามว่า “...คุณคิดว่าเขาจะทำได้จริงหรือท่านคณบดี?”

เจอรัลด์คงจะรู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก เมื่อเขาต้องแบกชะตากรรมของโลกเอาไว้บนบ่า ...

“…เราเพียงแค่ต้องเชื่อในตัวเขา และให้การสนับสนุนเขาเท่าที่เราจะทำได้ มิฉะนั้นโลกจะต้องพังพินาศอย่างแน่นอน!” คณบดีซุเมรุตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ก็ไม่ตรงประเด็นนัก ถึงอย่างนั้น ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้นก็ชัดเจนพออยู่แล้ว