บทที่ 1704

เจอรัลด์ตระหนักได้จากสถานการณ์แล้วว่าเขาคงไม่สามารถหาทางหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ได้

แต่ก่อนที่เจอรัลด์จะมีโอกาสได้ตอบโต้ เมลานีก็แอบขยิบตาให้เขาก่อนจะกระซิบว่า “ช่วยสอนบทเรียนให้เขาหน่อยเถอะนะ เจอรัลด์! ผู้ชายคนนี้ชอบตามรังควานฉันอยู่เรื่อย!”

“ผมขอเตือนคุณเอาไว้ก่อนเลยนะ ว่าผมไม่ใช่นักเลงรับจ้าง!”

“ฉันต้องขอโทษด้วยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้นเลย แต่ได้โปรดช่วยฉันด้วย…! ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่างเอง!” เมลานีพูด ขณะที่เธอส่งสายตาอ้อนวอนไปให้เจอรัลด์

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็ถอนหายใจและจำใจยอมรับคำขอของเธอ

“เฮ้ ไอ้หนู นายคงจะโกงใช่ไหมถึงได้เอาชนะจูโน่ได้? มันคงไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วแหละ! เพราะฉะนั้น ฉันหวังว่านายจะพร้อมรับมือกับหมัดอันทรงพลังของฉัน!” ควอนเยาะเย้ย ขณะที่เขาชี้ไปที่เจอรัลด์อย่างมั่นใจ

ก่อนที่เจอรัลด์จะทันได้ตอบ ควอนก็เริ่มพุ่งเข้าหาเขาทันที!

เป็นเรื่องน่าเเสียดายที่การเคลื่อนไหวของควอนนั้นเชื่องช้าเสียจนเจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเขา เมื่อเทียบกับเมลานี ซึ่งไม่มีแม้แต่ทักษะในการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย ควอนน่าจะเชื่องช้ากว่าเธอถึงครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว!

เมื่อเห็นว่าความแข็งแกร่งของควอนที่ไม่ได้เป็นไปตามที่คาดไว้ เจอรัลด์ก็รู้สึกว่าเขาไม่อยากจะทำร้ายเด็กหนุ่มผู้อวดดีคนนี้ ถึงกระนั้น เมื่อเรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขายังคงต้องเอาชนะควอนให้ได้ในที่สุด

แม้ว่าเขาจะรู้สึกเห็นใจคู่ต่อสู้ที่อ่อนแอกว่า แต่เจอรัลด์ก็เกิดความคิดที่อยากจะสนุกกับควอนก่อนที่จะเอาชนะเขา

ทันใดนั้นเอง เจอรัลด์ก็ขยับไปด้านข้างเล็กน้อย และหลบหมัดของควอนได้อย่างง่ายดาย

เมื่อเห็นว่าเขาพลาดในการโจมตีครั้งแรก ควอนจึงโจมตีเจอรัลด์อีกครั้งด้วยกรงเล็บของเขา!