บทที่ 1708

ตอนนั้นเองที่เมลานีกลับมายังที่เกิดเหตุพร้อมกับโนริและคนอื่น ๆ

เมื่อรู้ว่าอาจารย์ของเจอรัลด์ได้สังหารผู้โจมตีสูงวัยทั้งสามคนแล้ว เมลานีก็ตกใจทันที ไม่คิดเลยว่าเขาจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้… การมีอาจารย์ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว ว่าทำไมเจอรัลด์ถึงมีฝีมือทางด้านศิลปะการต่อสู้ที่เหนือผู้อื่น!

เมลานีรีบดึงสติของเธอกลับมาอย่างรวดเร็วและหันความสนใจไปที่เจอรัลด์ จากนั้นเธอก็รีบเข้าไปหาเด็กหนุ่มที่กำลังได้รับบาดเจ็บพร้อมกับตะโกนออกมาว่า “เจอรัลด์…!”

แต่ถึงกระนั้น เจอรัลด์ก็หมดสติไปแล้ว...

เมื่อชายชราทั้งสามคนเสียชีวิตแล้ว คณบดีซุเมรุก็เก็บดาบเข้าฝักก่อนที่จะตรงเข้าไปหาเจอรัลด์ และตรวจสอบบาดแผลของเขา

“…ดูเหมือนระบบการหายใจภายในของเขาจะมีปัญหา… ฉันจำเป็นจะต้องรักษาเขาทันที!” คณบดีซุเมรุประกาศหลังจากตรวจชีพจรของเจอรัลด์ผ่านทางข้อมือ

หลังจากนั้น เขาก็อุ้มเจอรัลด์ไว้ในอ้อมแขนแล้ววิ่งตามเมลานีไปจนถึงห้องพักของเจอรัลด์

หลังจากวางเจอรัลด์ที่หมดสติลงบนเตียงแล้ว คณบดีซุเมรุก็ตะโกนว่า “พวกเธอทุกคนออกไปก่อน! อย่าให้ใครมารบกวนฉัน ตอนที่ฉันกำลังรักษาบาดแผลของเขา!”

แม้ว่าเมลานีต้องการจะอยู่ต่อ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องล้มเลิกความพยายาม

หลังจากปิดประตูห้องแล้ว เมลานีก็ยืนพิงประตูโดยตั้งใจจะรออยู่ที่นั่นจนกว่าอาจารย์ของเจอรัลด์จะทำการรักษาเขาเสร็จ ทันใดนั้น เธอก็เห็นพ่อของเธอวิ่งตรงเข้ามาหาเธอ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเมลานี?” เยอร์ควิน ซอร์น ถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

“จู่ ๆ ก็มีคนที่มีฝีมือแกร่งกล้าสามคนมาโจมตีเรา โดยที่พวกเขาประกาศว่าพวกเขาต้องการฆ่าเจอรัลด์! ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสค่ะพ่อ แต่โชคดีที่เขายังมีชีวิตอยู่!” เมลานีอธิบาย

"อะไรนะ? ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน! ไม่คิดเลยว่าจะมีคนกล้าทำร้ายผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา แถมยังบุกเข้ามาในบ้านของเราอีกด้วย! ฉันจะต้องสืบหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ได้!” เยอร์ควินคำราม