บทที่ 1710

เมื่อเจอรัลด์ตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็เห็นอาจารย์ของเขาที่กำลังนั่งหลับตาอยู่ข้างเตียงของเขา

เจอรัลด์พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่เขากลับรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกาย… เขาลุกไม่ได้ด้วยซ้ำ!

ทันใดนั้น คณบดีซุเมรุก็ลืมตาขึ้นมาทันที เมื่อเขาเห็นว่าเจอรัลด์ฟื้นคืนสติแล้ว เขาก็ยิ้มพร้อมกับพูดว่า "เจอรัลด์! คุณฟื้นแล้ว!”

“ท่านอาจารย์ ผม…”

“ไม่ต้องห่วง เธอจะไม่เป็นอะไร เธอเพียงแค่รู้สึกเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บภายใน แต่เธอจะหายดีและแข็งแรงขึ้นในไม่ช้า ตราบใดที่เธอพักผ่อนอย่างเต็มที่อีกสักสองสามวัน!” คณบดีซุเมรุตอบ ก่อนที่เจอรัลด์จะมีโอกาสได้พูดต่อ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็เงียบไป...

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่หน้าห้องของเขา

เมื่อเดินไปเปิดประตู คณบดีซุเมรุก็เห็นว่าคนที่เคาะประตูคือเมลานีที่นำอาหารเช้ามาให้เจอรัลด์

หลังจากเข้าไปในห้อง เมลานีก็วางอาหารเช้าของเจอรัลด์ไว้บนโต๊ะ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงกังวลว่า “คุณเป็นอย่างไรบ้าง เจอรัลด์? ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม…?”

เจอรัลด์ยิ้มแล้วส่ายหัวก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ผมไม่เป็นอะไรแล้ว… แค่ต้องพักฟื้นสักพักน่ะ…”

เมื่อเห็นว่าเมลานีมาดูแลเจอรัลด์แทนเขาแล้ว คณบดีซุเมรุจึงออกจากห้องไป

เมื่อเห็นเช่นนั้น เมลานีจึงถือโอกาสกระซิบว่า “นี่ เจอรัลด์ ฉันมีข่าวดีมาบอก! เมื่อวานนี้หัวหน้าครอบครัวของตระกูลโวร์ถูกสังหารในบ้านของเขาเอง!”

เจอรัลด์ดูตกตะลึงไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าว่าเขารู้สึกแปลกใจ และไม่คาดคิดว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน เมลานีก็กล่าวเสริมว่า “…นอกจากนี้ คุณอาจจะยังไม่รู้เรื่องนี้ แต่เมื่อวานนี้อาจารย์ของคุณหายไปไหนไม่รู้ เขาบอกแค่ว่า ‘มีธุระต้องไปสะสาง’…”

เจอรัลด์เลิกคิ้วเล็กน้อย ในขณะที่เขาไตร่ตรองถึงคำพูดที่ชัดเจนของเมลานี เจอรัลด์จ้องมองเธออยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบว่า “คุณ… คิดว่าอาจารย์ของผมเป็นคนทำงั้นเหรอ…?”