บทที่ 1734

เจอรัลด์มองไปยังเจ้าของภัตตาคารด้วยความประหลาดใจก่อนจะเอ่ยถาม

"แน่นอน!"

เจ้าของร้านยิ้มแล้วตอบ

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เจอรัลด์ก็มองไปที่เรย์ทันทีและเริ่มกังวล

“เรย์ เป็นไปได้ไหมที่ฤทธิ์ของโอสถที่ฉันกินไปจะหมดลงแล้ว?”

เจอรัลด์ถามเรย์ด้วยความประหลาดใจ จากนั้นเขาก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลา

เมื่อดูเวลาแล้ว ก็พบว่ายังไม่ครบกำหนดเวลาสิบสองชั่วโมง เขาเพิ่งเข้ามาอยู่ที่นี่ได้เพียงสองชั่วโมงเท่านั้น

แต่ทำไมเจ้าของภัตตาคารคนนี้ถึงเห็นเขาได้? สิ่งนี้ทำให้เจอรัลด์รู้สึกฉงนใจ

“นายท่าน ทำไมคุณถึงเห็นเขาได้?”

เรย์ถามเจ้าของร้านด้วยความสงสัย

“ฮ่า! ฮ่า! ก็เพราะว่าผมเป็นมนุษย์เหมือนกับคุณน่ะสิ!”

เจ้าของร้านยิ้มและอธิบาย

ในที่สุดเรย์และเจอรัลด์ก็เข้าใจสถานการณ์ได้

“คุณเองก็เป็นครึ่งวิญญาณเหมือนกันเหรอ?”

เรย์ถามด้วยความสงสัย

เจ้าของภัตตาคารพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ ผมเป็นเช่นนั้น ต้องขอแนะนำตัวก่อน ผมชื่อการ์เรน เฮนรี่ เป็นเจ้าของภัตตาคารแห่งนี้ และผมมีหน้าที่รับผิดชอบในการต้อนรับผู้คนจากโลกแห่งความเป็นจริงที่มาที่นี่เป็นพิเศษ!”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณการ์เรน ผมชื่อเรย์ เลห์ตัน และนี่คือเพื่อนของผม เจอรัลด์ คลอฟอร์ด พวกเราหิวจึงคิดจะมาหาอะไรกินเสียหน่อย และเพราะเราไม่ใช่ครึ่งวิญญาณ เราจึงไม่อาจกินอาหารในนิกายวิญญาณได้เลย!”

จากนั้น เรย์แนะนำตัวเองกับการ์เรน และอธิบายเหตุผลที่มาที่นี่

"ไม่มีปัญหา ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะครับ อาหารของผมปลอดภัยสำหรับมนุษย์!”

การ์เรนเอ่ยขึ้นทันที

จากนั้นเขาทาเรย์และเจอรัลด์ไปนั่งที่โต๊ะ

“การ์เรน มีมนุษย์มาที่นี่บ่อยหรือเปล่า?”