บทที่ 1736

หลังจากนั้นไม่นาน การ์เรนก็เดินออกมาพร้อมป้ายประจำตัวและยื่นให้เรย์โดยตรง

“นี่มันอะไร?”

เรย์ได้รับป้ายประจำตัว และถามด้วยความสงสัยทันที

"นี่มัน..."

“นี่เป็นป้ายประจำตัวของราชันย์วิญญาณใช่ไหม?”

เจอรัลด์เปิดเผยชื่อแท็กในมือของเรย์โดยไม่รอให้การ์เรนต้องอธิบาย

"ถูกต้อง มันเป็นป้ายประจำตัวของราชันย์วิญญาณและเป็นสิ่งที่อยู่บนร่างของวิญญาณด้วย ด้วยเหตุนี้ผู้ติดตามของคุณจะสามารถเข้าไปในนิกายวิญญาณได้โดยไม่มีค่าใช้จ่ายและและต่อให้ฤทธิ์ของยาจะหมดลงก็ไม่เป็นไรด้วย!”

การ์เรนมองไปที่เรย์และเจอรัลด์ขณะที่เขาอธิบาย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งเจอรัลด์และเรย์ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก ไม่คาดคิดเลยว่าการ์เรนจะมีสิ่งนี้อยู่ในครอบครอง!

“ขอบคุณนะเถ้าแก่เฮนรี่!”

เรย์แสดงความขอบคุณต่อการ์เรนทันที

“ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่นานก็จะรุ่งสางแล้ว ทางเข้าหลักแห่งโลกแห่งวิญญาณกำลังจะปิดลง ผมก็ต้องเก็บของและออกไปจากที่นี่ด้วย!”

จากนั้นการ์เรนจึงมองดูเวลา มันจะพบว่านี่เกือบจะเช้าแล้ว เพราะเอ่อเตือนทั้งเจอรัลด์และเรย์ทันที

“อืม ก็ได้ เถ้าแก่เฮนรี่ เช่นนั้นเราขอตัวก่อน!”

เจอรัลด์ยืนขึ้นและพูดกับการ์เรนด้วย

หลังจากบอกลากันเจอรัลด์ก็พาเรย์ไปด้วยและออกจากนิกายวิญญาณไปทันที

เมื่อพวกเขาพอไปจากทางเข้าหลักของนิกายวิญญาณแล้ว ท้องฟ้าข้างนอกก็กลายเป็นสีขาวราวกับท้องปลา หมายความว่าอีกไม่นานก็จะเช้าแล้ว ทางเข้าหลักของนิกายวิญญาณกำลังจะติดลง

“เฮ้อ!”

“อากาศบริสุทธิ์ดีจัง สบายดีจริง ๆ!”

ขณะที่เขาออกมา เรย์เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและถอนหายใจด้วยเสียงดังลั่น

ในขณะนั้น น้ำตกที่อยู่ด้านหลังพวกเขาถูกเติมเต็มอีกครั้ง และมีหยาดน้ำกระเซ็นนับไม่ถ้วน เป็นสัญลักษณ์ว่าทางเข้าหลักของนิกายวิญญาณถูกปิดอย่างเป็นทางการ

“เจอรัลด์ คืนนี้ฉันมีงานเลี้ยงรุ่น คุณจะไปกับฉันได้ไหม?"

ทันใดนั้น จูโน่ก็เอ่ยชวนเจอรัลด์