บทที่ 1747

ด้วยเหตุนี้ หลังจากหยุดชั่วครู่ เจอรัลด์จึงประกาศว่า “ห้าสี่!”

"เปิด!" แซนรี่ตะโกนแทบจะในทันที

แทนที่จะรู้สึกประหลาดใจที่แซนรี่จะเลือกเปิดตอนนี้ เจอรัลด์กลับรู้สึกยินดีแทน ท้ายที่สุดแล้ว เขารอให้แซนรี่ทำเช่นนั้น ทุกอย่างเป็นไปตามแผน...

โดยไม่คำนึงว่า เจอรัลด์จะเปิดเผยลูกเต๋าของเขาให้แซนรี่เห็น

เมื่อเห็นว่าเขาชนะอีกครั้งแซนรี่ก็ดูเย่อหยิ่งอย่างเห็นได้ชัดก็พูดด้วยน้ำเสียงขอโทษว่า "ขอโทษที คุณคลอฟอร์ด แต่ดูเหมือนว่าคุณจะแพ้อีกแล้ว! ดูเหมือนคุณจะต้องให้เงินผมอีกครั้งแล้วล่ะ!”

ไม่ต้องเป็นอัจฉริยะก็สามารถรู้ได้ว่าแซนรี่กำลังหลงระเริงในชัยชนะของตัวเองแล้ว แซนรี่เชื่ออย่างสนิทใจว่า เจอรัลด์ไม่มีทางชนะเขาได้ในเกมนี้

“มีแพ้ก็ต้องมีชนะ!” เจอรัลด์ตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ขณะที่เขายื่นเงินอีกเจ็ดสิบห้าดอลลาร์ให้กับแซนรี่เขาดูมีความสุขเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าเจอรัลด์สูญเสียเงินไปหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญแล้ว จูโน่ก็ก็รีบมองเจอรัลด์ก่อนจะพึมพำอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย “เจอรัลด์ เลิกเล่นเกมนี้แล้วไปกันเถอะ…!”

แม้ว่าเงินเจ็ดสิบห้าดอลลาร์จะไม่มีค่าอะไรสำหรับพวกเขา แต่หากเจอรัลด์ยังคงพ่ายแพ้ เงินที่เขาต้องสูญเสียไปคงจะสะสมมากขึ้นจนกลายเป็นจำนวนที่ไม่เล็กน้อยอย่างแน่นอน...

เจอรัลด์หัวเราะคิกคักตอบแล้วพูดว่า “อย่าห่วงไปเลยนะจูโน่! เกมเพิ่งเริ่มเท่านั้นเอง! อีกอย่างผมยังไม่ได้เสียเงินเลยสักเหรียญ! ก่อนหน้านี้ผมได้เงินรางวัลมาหนึ่งร้อยห้าสิบดอลลาร์จากเขา เพราะงั้นผมก็แค่คืนเงินให้เขาเท่านั้นเอง!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จูโน่ก็เลือกที่จะนิ่งเงียบในขณะที่การแข่งขันระหว่างเจอรัลด์และแซนรี่กลับมาดำเนินต่อไป

ตอนนี้เขาได้คืนเงินทั้งหมดของแซนรี่ให้เจ้าตัวไปแล้ว ถึงเวลาแล้วที่เจอรัลด์จะเปิดเผยความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตัวเอง ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะเปิดเผยตัวตนแล้ว!

ด้วยเหตุนี้ ทั้งคู่จึงเริ่มเขย่าลูกเต๋าอีกครั้ง