บทที่ 175

ทันทีที่เจอรัลด์ยืนขึ้น เขาก็ตระหรักได้ว่าคนจำนวนมากในโรงอาหารต่างก็มองมาที่เขาด้วยความอัศจรรย์ใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าชายหญิงที่กำลังหารือและพูดคุยเกี่ยวกับเมาน์เทนท็อปวิลล่าเมื่อครู่

มันอาจเป็นเพราะเจอรัลด์ใจจดใจจ่อกับการโทรศัพท์ก่อนหน้านี้มากเกินไปและเขาลืมไปว่าเขาอยู่ที่ไหนตอนที่เขาคุยกับโยเอล

ดังนั้น คำพูดทั้งหลายของเขาต้องทำให้ผู้คนรอบตัวเขาแปลกใจและตกตะลึงไปตาม ๆ กันแน่

“เฮอะ!”

บางคนได้ทำลายความเงียบขึ้นมาเนื่องจากเขาระเบิดหัวเราะออกมา

“บ้าไปแล้ว! ชายคนนี้ช่างน่าขันจริง ๆ เขาต้องการไปดูที่เมาน์เทนท็อปวิลล่าเหรอ?

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เป็นไปได้ไหมว่าแรงกดดันในการได้รับการจ้างงานนั้นมีมากไปจนเปลี่ยนคนให้กลายเป็นคนบ้าได้?”

“ว่าไงนะ? เขายังพูดว่าเขาจะไปเป็นแขกวีไอพีด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า มาคุกเข่าต้อนรับเขากันเถอะ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ช่างโง่บัดสบ…”

ทุกคนเริ่มหัวเราะ

บางคนก็เริ่มเยาะเย้ยเจอรัลด์โดยไม่ไว้หน้าเขาใด ๆ เลย

เจอรัลด์เพียงเช็ดปากของเขาก่อนจะส่ายหัวด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ บนใบหน้าของเขา ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ไม่มีทางจะอธิบายตัวเองในสถานการณ์นี้ได้!

หลังจากออกจากประตูโรงเรียนมา เจอรัลด์ก็เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งก่อนที่เขาจะมาที่เชิงเขาของเมาน์เทนท็อปวิลล่า ซึ่งเป็นที่จัดแสดงนิทรรศการ

ณ ตรงทางเข้า

มันถูกรายล้อมไปด้วยรถหรูหลากหลายคัน

และมีบุคคลที่มีอำนาจและสำคัญเดินเข้าออกกันอย่างต่อเนื่อง

เจอรัลด์สามารถมองเห็นทางเดินสองทางที่นำไปสู่ด้านในขณะที่เขายืนอยู่ตรงทางเข้า

ด้านหนึ่งคือทางวีไอพีและอีกด้านคือทางเดินของลูกค้าทั่วไป

และแน่นอน เพื่ออะไรกัน ลูกค้าทั่วไปที่นี่ก็ต่างเป็นคนพิเศษกันทั้งนั้น

“หืม? โยเอลอยู่ไหนกัน? ไม่ใช่เขาพูดว่าเขาจะรอฉันอยู่ตรงหน้าทางเข้าของทางเดินวีไอพีรึไง?”

เจอรัลด์มองไม่เห็นโยเอลเลย

มีทางเดินวีไอพีอีกทางหรือเปล่านะ?

เจอรัลด์คิดกับตัวเองสักพักก่อนที่เขาจะยกเท้าเดินเข้าไปในหอนิทรรศการ

“เจอรัลด์เหรอ?”