บทที่ 1757

ไม่นานทั้งสามก็เดินทางมาถึงบ่อน้ำ

เจอรัลด์ชี้ไปที่ศพของเฟนซึ่งตอนนี้นอนอยู่บนพื้นแล้วพูดว่า "โปรดตรวจสอบศพนี้หน่อย ผู้เฒ่าฟลินท์! มีบางอย่างโจมตีเขาเมื่อคืนนี้ก่อนจะโยนเขาลงบ่อ!”

เมื่อเห็นศพ เรย์ที่ตกตะลึงก็ตะโกนด้วยความไม่เชื่อ “…พี่คลอฟอร์ด นั่นมันเฟนไม่ใช่หรือ? เราเพิ่งเจอเขาเมื่อวานนี้เอง! จู่ๆเขามาตายแบบนี้ได้ยังไง?”

เจอรัลด์ไม่แม้แต่จะตอบคำถามของเรย์ แต่ยังคงจ้องมองไปที่ผู้เฒ่าฟลินท์

ผู้เฒ่าฟลินท์เองก็จ้องมองไปที่ศพและตรวจสอบมันอย่างหนัก หลังจากช่วงเวลาสั้น ๆ เขาก็พูดขึ้นว่า “…นี่คือฝีมือของแวมไพร์กระหายเลือด!”

“แวมไพร์กระหายเลือด?” เจอรัลด์พูดซ้ำด้วยความประหลาดใจกับคำตอบของผู้เฒ่าฟลินท์

"ใช่แล้ว มีเพียงเผ่าพันธุ์ของพวกเขาเท่านั้นที่จะมีกรงเล็บอันแหลมคมที่สามารถทำการฆ่าได้ง่ายแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านายลองดูให้ละเอียดขึ้นกว่าเดิม นายจะเห็นรอยกัดที่คอของเขา! ซึ่งก็แปลว่าเขาถูกดูดเลือดไปแล้ว!” ผู้เฒ่าฟลินท์อธิบาย

“นี่คุณกำลังจะหมายความว่ามีแวมไพร์กระหายเลือดอยู่ในป่าแถวนี้งั้นหรือ? แล้วทำไมเมื่อคืนนี้เราไม่ถูกโจมตีเลยล่ะ?” เจอรัลด์ถาม

เมื่อเห็นว่าเจอรัลด์ค่อนข้างสงสัยในคำพูดของเขา ผู้เฒ่าฟลินท์จึงตอบว่า "นั่นเป็นเพราะพวกกระหายเลือดกลัวไฟ เมื่อคืนเราก่อกองไฟ จำได้ไหม? นั่นเป็นสาเหตุที่พวกแวมไพร์กระหายเลือดไม่มายุ่งกับพวกเรา ฉันเดาว่าหมอนี่คงจะออกมาข้างนอกตอนกลางดึก เพราะพวกแวมไพร์นั้นเห็นว่าโจมตีพวกเราไม่ได้ พวกมันถึงหันไปเล่นงานเขาแทน!”

คำอธิบายของผู้เฒ่าฟลินท์นั้นฟังดูสมเหตุสมผลสำหรับเจอรัลด์ ดังนั้นเขาจึงเชื่อในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของแวมไพร์กระหายเลือด!

ในตอนนั้นเอง ผู้เฒ่าฟลินท์ก็กล่าวเสริมว่า “เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เราต้องออกเดินทางทันที!”

ขณะที่เห็นว่าผู้เฒ่าฟลินท์หันหลังกลับกำลังจะจากไป เจอรัลด์ก็เหลือบมองศพของเฟนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะติดตามผู้เฒ่าฟลินท์ไปพร้อมกับเรย์