บทที่ 1759

ด้วยเหตุนี้ เลคและเพื่อนร่วมทีมจึงนำพลั่วของตนออกมา พร้อมกับอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง ก่อนที่จะเริ่มขุดดินเบื้องหน้า

“ตอนเรากำลังขุดพวกคุณก็จับตาดูสถานการณ์รอบ ๆ ให้ด้วยแล้วกัน! ข้ามไปอีกฝั่งได้เมื่อไหร่เราจะได้พักกันให้เต็มที่!” เลคกล่าว

เมื่อรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะขุดทางเดินและต้องใช้เวลาสักระยะก่อนที่เลคและคนของเขาจะเสร็จ เจอรัลด์จึงไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ

หลังจากพยักหน้าเห็นด้วยแล้ว เขาก็กลับไปที่ปาร์ตี้ของตัวเองเพื่อเริ่มเฝ้าดู

เมื่อเห็นว่าเจอรัลด์กลับมาแล้ว เรย์ก็ถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อยว่า “…คุณเชื่อใจคนเหล่านี้ไหม พี่คลอฟอร์ด…?”

เมื่อเข้าใจว่าเรย์เติบโตมาอย่างไร เจอรัลด์จึงตอบกลับไปว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันรู้สึกได้ว่าเขาเป็นคนชอบธรรมดีทีเดียว!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความกังวลของเรย์ก็บรรเทาลงอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดแล้ว เขาเชื่อในการตัดสินใจของเจอรัลด์

“แล้วคุณล่ะ ผู้เฒ่าฟลินท์? คุณคิดยังไงกับเลคและคนของเขา” เจอรัลด์ถามขณะหันไปมองชายชราที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ พวกเขา ตลอดการเดินทางผู้เฒ่าฟลินท์ยังคงเงียบสงบอย่างน่าประหลาด...

ทว่าชายชรากลับตอบเพียงว่า “เราจะได้ความช่วยเหลือเพิ่มเติมกับคนที่มากขึ้น คนยิ่งมากก็ยิ่งปลอดภัย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็พยักหน้าเห็นด้วย...

หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง ก็ได้ยินเสียงดังมาจากจุดที่เลคและคนอื่น ๆ กำลังขุดอยู่ เดาว่าเลคและคนของเขาขุดพบทางเข้าแล้ว เจอรัลด์และพรรคพวกของเขาก็รีบวิ่งตามเสียงนั้นไป

ตามที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ ทางเดินขนาดยักษ์ปรากฏให้ทุกคนได้เห็น… ทว่าด้วยความมืดมิดของมัน แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะบอกได้ว่ามีอะไรอยู่ข้างล่างนั้น…