บทที่ 1765

เจอรัลด์ย้ำคำของผู้เฒ่าฟลินท์เพียงเพื่อเน้นย้ำว่าการเข้าไปยุ่งย่ามกับสิ่งของล้ำค่าในสถานที่แห่งนี้นั้นอันตรายเพียงใด ในขณะที่ความโลภของมนุษย์คล้ายจะไม่มีที่สิ้นสุด การควบคุมตนเองเป็นกุญแจสำคัญในการเอาชีวิตรอด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์ปัจจุบันที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่...

หลังจากใช้เวลาในการขนย้ายสิ่งของล้ำค่าออกจากสถานที่นั้นเกือบครึ่งชั่วโมง เลคและคนของเขาก็ได้รวบรวมทรัพย์สินมีค่ามากพอที่จะใส่ลงไปในรถยนต์ขนาดใหญ่อย่างน้อยสองคัน… เมื่อได้เห็นปริมาณของทรัพย์สมบัติแล้ว จึงไม่แปลกใจเลยที่เลคและคนของเขาถูกดึงดูดให้มายังสถานที่แห่งนี้...

หลังจากที่เลคออกจากห้องลับแห่งนั้นเป็นครั้งสุดท้าย เขาก็เดินไปหาเจอรัลด์ก่อนที่จะยิ้มขณะที่เขาพูดว่า "นี่คือสมบัติที่เราได้รับจากห้องลับนั้น เจอรัลด์! เนื่องจากพวกเราทั้งสองฝ่ายร่วมแรงร่วมใจกันจนทำให้มาได้ไกลถึงขนาดนี้ ผมก็ยินดีที่จะแบ่งปันทรัพย์สินบางส่วนที่ได้มากับพวกคุณ!”

เจอรัลด์ยิ้มตอบก่อนพูดขึ้นว่า “ผมซาบซึ้งในน้ำใจของคุณนะ คุณซัค แต่เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อตามล่าสมบัติของแวมไพร์ เพราะงั้นพวกคุณเก็บทรัพย์สมบัติเหล่านั้นไว้กับตัวเองเถอะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เลคก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ไม่คิดเลยว่าเจอรัลด์จะปฏิเสธสมบัติเช่นนี้!

'ถ้าเขาและพรรคพวกของเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาสมบัติ แล้วพวกเขามาที่นี่เพื่ออะไร…?' เลคสงสัย

หลังจากอึดใจหนึ่ง เลคก็ยิ้มขณะที่เขาพูดว่า “…เอาล่ะ! ในเมื่อพวกคุณใจดีขนาดนั้น ผมก็ขอนำสมบัติทั้งหมดไปกับพวกเราก็แล้วกัน!”

จากนั้นเลคและคนของเขาก็เริ่มออกจากพื้นที่

เมื่อพวกเขาอยู่ห่างออกไปค่อนข้างไกล หนึ่งในทีมของเลคก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจว่า “คือ… พวกเขาไม่สนใจสมบัตินี้เลยอย่างนั้นเหรอกัปตัน? แล้วแบบนั้น พวกเขาจะมาที่นี่ทำไม…?”

เลคตอบกลับอย่างเย้ยหยัน สีหน้าของเขาดูเศร้าหมอง