บทที่ 1774

จูโน่เชื่อใจเจอรัลด์เป็นอย่างมาก นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่ต่อต้านคำแนะนำอันกล้าบ้าบิ่นของเจอรัลด์

ยิ่งไปกว่านั้น หากพวกเขากระโดดไปด้วยกัน อย่างน้อยพวกเขาก็ตายด้วยกัน… ถึงไม่จำเป็นต้องพูด แต่การเอาชีวิตรอดไปด้วยกันก็เป็นจุดมุ่งหมายหลักของจูโน่อยู่วันยันค่ำ

หลังจากเตรียมตัวเสร็จแล้ว เจอรัลด์ก็มองไปที่จูโน่ก่อนจะถามว่า “พร้อมหรือยัง?”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยักหน้าอย่างมั่นคงเพียงใด เจอรัลด์ก็กอดเธอแน่น… ก่อนที่ทั้งคู่จะดำดิ่งลึกเข้าไปในหุบเขา!

พวกเขาตกลงสู่เบื้องล่างเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ทั้งคู่ก็ตกลงไปในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวพร้อมกับสาดกระเซ็นดังสนั่น!

เป็นไปอย่างที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ ด้านล่างมีแม่น้ำจริง ๆ และขอบคุณพระเจ้าที่พวกเขาคิดถูก แม่น้ำช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้...

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้พวกเขายังมีชีวิตอยู่ เจอรัลด์ที่เอาแต่กอดจูโน่อยู่ตลอดนั่น ว่ายน้ำพาจูโน่เข้าไปที่ฝั่งอย่างรวดเร็ว...

ตอนนี้พวกเขาเปียกโชกและเกือบจะแข็งตาย เนื่องจากน้ำในแม่น้ำประกอบไปด้วยหิมะที่เพิ่งละลายจากภูเขา ร่างกายของจูโน่สั่นเทิ้มอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็รู้ว่าเขาต้องทำให้ร่างกายของพวกเขาอบอุ่นโดยเร็วที่สุด

ด้วยเหตุนี้ เจอรัลด์จึงเริ่มวิ่งเข้าไปในป่าใกล้เคียงเพื่อรวบรวมกิ่งไม้น้อยใหญ่อย่างไม่รอช้า เมื่อหาได้เพียงพอแล้ว เขาก็รีบถูไม้สองกิ่งเข้าด้วยกัน และด้วยการเสียดสีที่พอเหมาะพอดี ในที่สุดไฟก็เริ่มติด...

ด้วยความยินดีที่กิ่งก้านและกิ่งไม้ถูกไฟไหม้ จึงได้ตะโกนออกมาว่า “นี่ จูโน่! รีบถือเสื้อผ้าเท่าที่พอจะถอดได้ออกไปผึ่งแห้งก่อนเถอะ!”

จูโน่ตัวสั่นและถอดทุกอย่างออกงานเงียบ ๆ จนเหลือแต่ชุดชั้นในของเธอ ก่อนจะนั่งข้างเขาใกล้กับกองไฟ...

เจอรัลด์โอบแขนรอบตัวเธอเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้...

เมื่อในที่สุดเธอก็รู้สึกอบอุ่นเพียงพอ จูโน่อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงว่าตอนนี้เธอกับเขาใกล้ชิดกันเพียงใด...