บทที่ 1781

“หึหึ เรย์ อย่าลืมสิว่าเอ็มเบอร์ลอร์ดไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว เขาน่ากลัวกว่าผีเสียอีก กับอีกแค่สถานที่แบบนี้นายคิดว่าเขาจะกลัวเหรอ”

เจอรัลด์หัวเราะและเตือนเรย์

เมื่อเรย์ได้ยินเช่นนั้น เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดสมเหตุสมผล

“สำรวจกันตามสบายเลย ผมคงต้องไปก่อน!”

ชายชราพูดกับทั้งสามคน

“ได้เลย ผู้เฒ่า ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณมากเลย!"

ผู้เฒ่าฟลินท์ขอบคุณชายชราผู้นั้นอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไรหรอก!”

ชายชราตอบพลางโบกมือ

หลังจากที่ชายชราผู้นั้นจากไป เจอรัลด์และอีกสองคนก็ยืนอยู่หน้ากระท่อมไม้ จ้องมองออกไปอย่างว่างเปล่า

พวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำอะไร พวกเขาไม่อาจเข้าไปในกระท่อมได้ และไม่รู้ด้วยว่าจะเข้าไปเช่นไร

“พี่เจอรัลด์ ผู้เฒ่าฟลินท์ ทีนี้เราจะทำยังไงดี? เปิดประตูออกไปเลยดีไหม?”

เรย์มองไปที่เจอรัลด์และผู้เฒ่าฟลินท์แล้วถาม

“ไม่ นั่นไร้สาระมาก เราบุกรุกเข้าไปไม่ได้!”

ผู้เฒ่าฟลินท์ปรามเรย์ทันที

แม้ว่ายามิเล็ต เฟซจะไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว แต่กระท่อมหลังนี้ยังคงเป็นของเธอ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจทำตามอำเภอใจได้

“แล้วเราควรทำยังไง? เราไม่มีกุญแจ”

เรย์ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“เราจะรอจนกว่าฟ้าจะมืด แล้วดูว่าเอ็มเบอร์ลอร์ดจะปรากฏตัวที่นี่หรือเปล่า!”

หลังจากนั้นเจอรัลด์ก็แนะนำ

ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่รออยู่ที่นั่นตามคำแนะนำของเจอรัลด์

พวกเขารอนานราวสองสามชั่วโมงเข้าไปแล้ว

พวกเขารอจนถึงสองทุ่ม แต่ถึงกระนั้นเอ็มเบอร์ลอร์ดก็ไม่ปรากฏตัว

บริเวณโดยรอบตกอยู่ในความมืดและเงียบสงัด