บทที่ 1784

ในเวลาเดียวกัน หมอกควันสีทมิฬของเอ็มเบอร์ลอร์ดได้ล้อมรอบกายของชายชราเอาไว้

หลังจากนั้นไม่นาน หมอกควันสีทมิฬดังกล่าวก็ดูดกลืนวิญญาณและพลังงานของชายชราไป ทำให้ชายกลายเป็นศพแห้งกรังเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก

สิ่งนี้ทำให้เอ็มเบอร์ลอร์ดตระหนกเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้คาดหวังให้เกิดผลลัพธ์เช่นนี้ ยิ่งกว่านั้น เขาไม่คิดแล้วว่าชายชราจะมาสกัดกั้นการโจมตีจากเจอรัลด์แทนเขาแบบนี้

“เอ็มเบอร์ลอร์ด คุณฆ่าคนบริสุทธิ์อีกแล้ว!”

เจอรัลด์ตะโกนใส่เอ็มเบอร์ลอร์ดด้วยความโกรธ

เมื่อพูดเช่นนั้น เจอรัลด์จึงตัดสินใจใช้ทักษะต้องห้ามของตัวเองเพื่อทำลายเอ็มเบอร์ลอร์ดให้สิ้นซาก

ในขณะนี้เอ็มเบอร์ลอร์ดเสียสติไปแล้ว เขายืนนิ่งไม่ขยับ ราวกับสูญเสียจิตวิญญาณของตัวเองไป

“วิชาทลายสหัสภพ!”

เจอรัลด์ตะโกนและขว้างดาบแอสตราบิซในมือใส่เอ็มเบอร์ลอร์ด

เมื่อดาบแทงเข้าไปในร่างของเอ็มเบอร์ลอร์ด มันก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมาและกลืนกินเอ็มเบอร์ลอร์ดไปจนสิ้น

“อ๊าก!”

เอ็มเบอร์ลอร์ดกรีดร้อง

วินาทีต่อมา เอ็มเบอร์ลอร์ดก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

ในที่สุด เจอรัลด์ก็กวาดล้างเอ็มเบอร์ลอร์ดลงได้แล้ว

เจอรัลด์ล้างแค้นให้ชาวบ้านในหมู่บ้านฟ้าทมิฬได้แล้ว

เมื่อทั้งสองคนที่เหลือได้ยินเสียงโกลาหลเกิดขึ้นในกระท่อมไม้ ผู้เฒ่าฟลินท์กับเรย์ก็รีบเข้ามาพร้อมกันก่อนจะตรงไปที่ชั้นสองทันที

เมื่อพวกเขาเห็นศพแห้งกรังของชายชราและกองเถ้าถ่านบนพื้น พวกเขาก็ตกใจเป็นอย่างมาก

“นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”

พวกเขาไม่เห็นเจอรัลด์เลย

หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที เจอรัลด์ก็เดินเข้ามาจากชั้นล่าง

"เฮ้? เจอรัลด์ ทำไมนายถึงเข้ามาจากข้างนอก? นี่นายไม่ได้เข้ามาหรอกเหรอ?”