บทที่ 194

ทำไมชายที่มีอำนาจเช่นนี้ถึงสนใจในมิตรภาพของเธอกัน?

เจอรัลด์คงจะไม่ออกมาและพูดว่าทำไม เช่นกัน วันนี้เป็นเพียงแค่การพบกันโดยบังเอิญเท่านั้น

เขาเป็นผู้ชายที่มีเมตตาและมีความเห็นอกเห็นใจเป็นพิเศษให้กับคนที่กำลังทนทุกข์

และแน่นอนเขาคงสามารถแก้ปัญหาของพวกเขาได้ในทันที: หาสถานที่ดีหว่านี้ให้พวกเขาเพื่ออยู่อาศัย ส่งเด็ก ๆ ไปโรงเรียน… ทั้งหมดนี้ก็คงใช้ไม่กี่คำพูดจากเขา

แต่อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ที่เจอรัลด์เห็นเควต้าอีกครั้ง หัวใจของเขาก็เต็นรัวแรงอย่าควบคุมไม่ได้ อารมณ์ที่ละเอียดอ่อนบางอย่างกระตุ้นความสนใจให้เขาเข้าใกล้เธอมากขึ้น เพื่อทำความรู้จักกับเธอให้ดีกว่านี้

เขาไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เลย

แต่กระนั้น เมื่อหวนระลึกถึง เขาคงจะรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้มองเห็นเธอ...เพียงแค่มองจากด้านข้างเพียงครั้งเดียวใบหน้าขอเธอก็ฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของเขาแล้ว

หญิงสาวคนหนึ่งที่เขาได้พบโดยบังเอิญ เขาจะรู้สึกเช่นนี้กับเธอได้อย่างไร?

เขาไม่ได้ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย ทั้งหมดที่เขารู้ก็คือ ตั้งแต่ที่เขาได้พบเธอ เขาก็รู้สึกเหมือนกับจะได้รู้จักเธอตลอดไป

พวกเขาทั้งสองคนเริ่มพูดคุยกันอย่างอบอุ่นต่อกันในแต่ละช่วงเวลาที่ผ่านไป

โดยไม่ทันสังเกต ตลอดเวลาทั้งบ่ายนั้นก็ได้ผ่านพ้นไปแล้ว

“เควต้า ยาสมิน ตอนนี้ฉันต้องไปแล้ว ฉันจะมาเยี่ยมอีกครั้งในไม่กี่วันข้างหน้านะ!” เจอรัลด์กล่าวลาให้กับเด็กสาวและลาจากไป

หลังจากใช้เวลาทั้งวันไปกับพวกเขา หัวใจของเขาก็รู้สึกเบาสบาย จิตวิญญาณของเขาสงบสุขเป็นครั้งแรกในชั่วนิรันดร์

จากนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา เป็นลิเลียน

เมื่อพวกเขาแยกทางกันครั้งสุดท้าย เจอรัลด์ได้ขอแลกเปลี่ยนเบอร์โทรกับเธอเอาไว้ เธอตอบตกลง ด้วยความไม่เต็มใจ

“ฉันพูดว่า เจอรัลด์...ฉันชวนนายมาเป็นส่วนหนึ่งของการรวมตัวในครั้งนี้ และนายจะมาสายสำหรับครั้งแรกของนายอย่างงี้เหรอ?” น้ำเสียงของลิเลียนนั้นแหลมเสียดหูด้วยการตำหนิ “ฉันบอกว่าพบกันตอนห้าโมงไง นายอยู่ไหน?”

“โอ้ มีบางอย่างเกิดขึ้นน่ะ ดังนั้นฉันจึงล่าช้า ฉันกำลังไปเดี๋ยวนี้แหละ อาจจะสักอีกสิบนาทีนะ!”

ตู๊ด... ตู๊ด...โดยไม่มีคำพูดอื่นอีก เธอก็วางสายใส่เขา

เจอรัลด์ยิ้มแห้ง ๆ

เขาน่าจะอยู่ให้ห่างจากปัญหาของ ‘เพื่อนร่วมโรงเรียนเก่า’ นี้ซะ น่าปวดหัวอะไรอย่างงี้เนี่ย!

แต่เขาได้ให้คำพูดของเขาไปแล้ว ดังนั้นเขาก็ต้องรักษามัน เขาย้อนกลับไปที่ลานจอดรถ สตาร์ทรถ และขับไปที่โรงแรมที่เขาได้จองไว้