บทที่ 206

แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่เลี้ยงเด็กชาย เธอคงไม่มีเด็กเลี้ยงแบบเจอรัลด์ แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ได้ยอมรับเองว่าเจอรัลด์เป็นแฟนของเธอ!

จากนั้นวิตนีย์ก็ไม่เคารพเขาอีกต่อไป เธอจ้องไปที่เขาอย่างทระนงตัวราวกับว่าเธอกำลังล้อเลียนเขาว่าเป็นเด็กเลี้ยงของหญิงสาว!

หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด สีหน้าพ่อแม่ของเจนก็เปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว พวกเขาเชื่อจริง ๆ ว่าเจอรัลด์เป็นเด็กเลี้ยง

แม่ของเจนชี้ไปที่เจอรัลด์และพูดว่า “เจน อธิบายมาเดี๋ยวนี้ เกิดอะไรขึ้นกับเจอรัลด์คนนี้? เขาเป็นเด็กเลี้ยงจริง ๆ หรือเปล่า?”

“ไม่ค่ะ แม่! หนูอธิบายได้!” เจนเริ่มหัวเสีย

การปฏิเสธการแต่งงานเป็นเพียงเรื่องธรรมดา แต่เรื่องต่าง ๆ ได้เปลี่ยนไปในทางที่ผิด

“แม่ไม่ฟังคำอธิบายของเธอ แค่บอกแม่มาว่าเขาใช่ หรือไม่ใช่?” แม่ของเจนถามอย่างฉุนเฉียว

วิตนีย์กอดอกและเดินไปยืนข้าง ๆ คริสเตียน เธอยิ้มและพูดว่า “ไม่ต้องกังวลนะ คริสเตียน นายจำเพื่อนที่ยากจนที่ฉันเคยเล่าให้นายฟังได้ไหมคนที่อยู่ในหลักสูตรเดียวกับฉัน? ผู้ชายที่ถูกเขี่ยทิ้งโดยแฟนเก่าของเขาและจากนั้นก็ไปคบกับผู้ชายที่ร่ำรวยน่ะ!”

“หลังจากนั้น เขาถูกลอตเตอรี่และก็กลายมาเป็นคนทระนงตนจริง ๆ นายยังคงจำชาวชนบทที่ยากจนคนนั้นได้ไหม? นั่นคือเขา!”

วิตนีย์คิดกับตัวเองว่าตั้งแต่ที่เธอได้หันเข้าด้านมืดของตัวเอง เธออาจจะดำเนินมันต่อไปและบดขยี้เจอรัลด์ซะ เธอต้องการเป็นเพื่อนกับเจอรัลด์เพราะเธอคิดว่าเขาค่อนข้างร่ำรวยเท่านั้นเอง โดยเฉพาะตอนที่เจอรัลด์ซื้อเสื้อให้เธอที่มีค่าถึงสองสามพันดอลลาร์เพราะเธอได้ช่วยเหลือเขา จริง ๆ แล้วเธอค่อนข้างซาบซึ้งใจต่อเขา แต่ตอนนี้ เธอก็ได้ตระหนักแล้วว่าเขาเป็นเพียงแค่คนเจ้าชู้ที่ไม่มีเงิน!

วิตนีย์ทำให้เขาอับอายต่อหน้าสาธารณชนเพียงเพื่อจะพิสูจน์ให้เจนได้รู้ว่าเขาเคยเป็นคนบ้านนอกที่ยากจนและต่ำต้อย!

เมื่อคริสเตียนได้รู้ว่าเขาเป็นเพียงแค่ผู้ชายที่ยากจน เขาก้ไม่มีความกดดันใด ๆ อีก