บทที่ 227

เธอเห็นรถแลมบอร์กินีจากไปทันทีที่เธอออกมา

เจอรัลด์ก็หายไปด้วยเหมือนกัน

แต่เจอรัลด์จะอยู่ที่ไหนได้ล่ะงั้น?

เป็นไปได้ไหมว่านั่น...

บ้าไปแล้ว!

เธอไม่แม้แต่กล้าที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยซ้ำ เธอไม่กล้าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไปแล้วจริง ๆ!

ซาร่าสูดหายใจเข้าลึก ไม่ใช่ว่านั่นคือการยืนยันว่าเจอรัลด์คือเจ้าของรถแลมบอร์กินีหรอกหรือ?

จู่ ๆ ซาร่าก็นึกถึงครั้งแรกที่เธอได้พบกับเจอรัลด์ ตอนนั้น เขาหั่นแตงโมอย่างไม่ใยดีบนฝากระโปรงของรถแลมบอร์กินีนั่น

ตอนนี้ เจอรัลด์อยู่ที่นี่ และรถคันนั้นก็อยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน!

และไม่ต้องพูดถึงว่าซาร่าได้เห็นเจอรัลด์ใช้จ่ายเงินสามหมื่นดอลลาร์โดยไม่ลังเลใด ๆ เป็นการส่วนตัว

อาร์ก!

เจอรัลด์เป็นเจ้าของรถคันนั้นหรือ? จริง ๆ แล้วเจอรัลด์เป็นคนมั่งคั่งแค่ไหน?

ซาร่าแข็งทื่ออย่างตะลึงงัน ไม่สามารถยอมรับการการอนุมานที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ของตัวเอง มันไม่ถูกต้อง! มันอาจไม่เป็นความจริง!

เจอรัลด์ ในทางกลับกัน ได้ขับรถกลับไปที่โรงเรียนหลังจากการส่งเควต้ากลับบ้าน เขามุ่งหน้าไปยังที่จอดรถเล็ก ๆ ที่ห่างไกลออกไป ที่ ๆ ปกติเขาจะจอดรถของเขาไว้

จากนั้นเขาก็ออกจากรถ และล็อกรถที่อยู่ด้านหลังของเขา

“สวัสดี เจอรัลด์!”

หญิงสาวคนหนึ่งกระโดดออกมาจากพุ่มไม้ ทำให้เจอรัลด์ตกใจกลัว

“บ้าเอ้ย! เธอกำลังทำอะไร?”

เขาก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะร้องไห้หรือหัวเราะดีเมื่อเขาเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนโดยไม่ได้ตั้งใจ

ผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขากลายเป็นว่าเป็นวิตนีย์นั่นเอง

“ฮี่ฮี่ฮี่! ฉันรอนายมานานแล้ว คุณคลอฟอร์ด ฉันรู้ว่านายจอดรถของนายไว้ที่นี่มาโดยตลอด”

“ว้าว! นายน่าทึ่งมากจริง ๆ เจอรัลด์ ฉันไม่คาดคิดจริง ๆ ว่ารถคันนี้จะเป็นของนาย นายเป็นคนที่แย่มาก ทำไมนายไม่บอกฉันก่อนหน้านี้ล่ะว่ารถคันนี้เป็นของนาย? นายทำให้ฉันเข้าใจนายผิดนะ!”

เจอรัลด์บังเอิญได้เจอวิตนีย์และครอบครัวของเธอตอนที่เขาปลอมตัวเป็นแฟนหนุ่มของเจนเพื่อพบพ่อแม่ของเธอ ต้องขอบคุณการนัดพบครั้งนั้น วิตนีย์ได้ค้นพบว่าเจอรัลด์เป็นเจ้าของรถเก๋งคันงามนี้