บทที่ 229

“เจอรัลด์ ออกมานี่!”

แคสแซนดร้าสแกนไปทั่วห้องดรียนด้วยการจ้องมองที่เย็นชาก่อนจะเรียกเจอรัลด์ออกมา

“เจอรัลด์ มีบางอย่างที่ฉันอยากจะบอกนาย สามีของเพื่อนในมหาวิทยาลัยของฉันกำลังจะเปิดบาร์ในวันพรุ่งนี้ พวกเขาขาดแคลนกำลังคนอยู่ และก็มีงานพาร์ทไทม์ที่นั่น พวกเขาจ่ายให้มากเมื่อเทียบกับบาร์อื่น ๆ” เธอครวญเสียงดังขณะที่เธอยืนกอดอก

“พาร์ทไทม์เหรอ? ผม…”

เจอรัลด์ตกตะลึง

“นายจะอะไร? นายไม่เจ้าใจที่ฉันเพิ่งพูดไปหรือไง? พวกเขาจะยุ่งมากเกินไปในวันพรุ่งนี้เพราะมันเป็นวันเปิดทำการและเขาไม่สามารถหาคนมาช่วยเขาได้มากพอ นายคิดว่านายสามารถทำงานที่นั่นต่อไปได้หรือไง? รู้ไหมว่าเขาจะเปิดบาร์นั้นที่ไหน? บนย่านการการค้าเมย์เบอร์รี่ ใช่ ย่านการค้าเมย์เบอร์นั่น! เขาจะรับสมัครเฉพาะผู้ชายที่สูงและหน้าตาดีเท่านั้น”

“ผม…”

“นายอะไร? ตกลงตามนี้ละกัน ฉันจะเข้าร่วมพิธีการเปิดของพวกเขาในคืนพรุ่งนี้ และนายจะต้องมากับฉัน!”

จากนั้นแคสแซดร้าก็มองไปที่เจอรัลด์อย่างเหม่อลอย

“ผม...แม่งเอ้ย!”

เจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งในใจ

เขาต้องการจะบอกเธอว่าเขาไม่อยากจะทำ และไม่มีความจำเป็นเลยสำหรับเขาที่จะไปที่นั่น แคสแซนดร้า อย่างไรก็ตาม เป็นผู้หญิงที่ยืนกราน และเจอรัลด์ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

สำหรับสามปีที่ผ่านมานั้น เขาได้ทำทุกอย่างที่แคสแซนดร้าขอ

เขาอดไม่ได้ที่จะคิดว่าแคสแซนดร้าทำตัวไม่เหมาะสมในคืนนั้นและมีท่าทางที่เย็นชาที่เธอกำลังแสดงออกมาในตอนนี้ได้อย่างไร

จริงหรือเนี่ย? ฮ่าอ่า!

แต่ตอนนี้สถานการณ์ก็เริ่มอึดอัดเล็กน้อย เจอรัลด์รู้สึกว่ามันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมสำหรับเขาที่จะแสดงตัว

ยังไงซะเขาก็คงจะช่วยแค่วันเดียวเท่านั้น เขาเกาหัวของเขาก่อนจะกลับไปยังที่นั่งของเขา

ชั้นเรียนในช่วงเช้าวันนั้นช่างน่าเบื่อเสียจริง

คาบเรียนส่วนใหญ่ในมหาวิทยาลัยจะสิ้นสุดกันตอนเที่ยง

เจอรัลด์ได้รับข้อความจากอลิซ

‘เที่ยงนี้นายจะว่างไหม เจอรัลด์? ออกมาและทานมื้อเที่ยง…’

คำพูดสั้น ๆ และเรียบ ๆ ไม่กี่คำ

ทันใดนั้นเขาก็พบว่าเขายังไม่ได้เคลียร์เรื่องต่าง ๆ กับอลิซ

เมื่อวานนี้จู่ ๆ อลิซก็กลายมาเป็นแฟนสาวของเขา ด้วยความเข้าใจผิดบางอย่าง