บทที่ 248

เธอตัดสินใจไม่ขับรถของตัวเอง!

เธอรู้สึกรังเกียจมัน!

“โอ้ย!” มีบางอย่างทำให้แคสแซนดร้ารู้สึกเจ็บตอนที่เธอพยายามจะลงจากรถ

“นี่คืออะไรในรถของคุณ? มันเจ็บ!” แคสแซดร้าบ่น

เธอหยิบบางอย่างขึ้นมาจากที่นั่งด้านล่างเธอและมันคือแบตเตอรี่สำรอง!

“ทำไมถึงมีแบตเตอรี่สำรองสกปรกในรถหรูเช่นนี้ด้วย? ทิ้งมันไปได้แล้ว!” แคสแซนดร้ากราดเกรี้ยวกับมันมากจนเธอแทบจะลืมเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของเธอที่เป็นหญิงสาวที่น่ารักไป เธอหยิบแบตเตอรี่สำรองอันนั้นขึ้นมาและเธอกำลังจะปามันลงถังขยะแต่ก็ยั้งมือไว้

“นี่มันของฉันไม่ใช่เหรอ?” แคสแซนดร้าดูมันใกล้ ๆ และตระหนักได้ว่ามันคือแบตเตอรี่สำรองหนึ่งร้อยดอลลาร์ที่เธอได้ซื้อเมื่อไม่นานมานี้! เธอมั่นใจมากว่ามันเป็นแบตเตอรี่สำรองของเธอเพราะมีรูปของเธอติดบนนั้นด้วย

แคสแซนดร้าไม่แม้แต่จะคิดเป็นอย่างอื่นได้เมื่อเธอเห็นรูปของเธอ ปกติเธอจะวางแบตเตอรี่สำรองของเธอไว้ในรถของเธอแต่เจอรัลด์ต้องการจะใช้แบตเตอรี่สำรองและเธอจึงให้เขายืมมัน

แบตเตอรี่สำรองนี้มาอยู่ในรถโรลส์-รอยซ์ได้อย่างไรกัน? เธอทิ้งมันไว้ในนี้โดยไม่ตั้งใจหรือเปล่า? แต่มันเป็นไปไม่ได้! วันนี้เธอไม่แม้แต่จะได้ไปที่ไหนใกล้ ๆ เจอรัลด์เลยด้วยซ้ำแล้วมันจะเป็นเป็นไปได้อย่างไร? แม้เขาจะคืนมันให้เธอ แล้วทำไมเขาถึงทิ้งมันไว้ในรถอย่างลับ ๆ ล่ะ? เขาก็แค่น่าจะคืนมันให้เธอเอง นั่นหมายความได้อย่างเดียวเท่านั้นว่าเธอไม่ได้ทิ้งมันไว้ในรถแต่น่าจะเป็นเจอรัลด์...

ใบหน้าของแคสแซนดร้าขาวซีดขณะที่เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

เขาเข้ามาในรถนี้ได้อย่างไร?

สถานะของเขาคืออะไร?

เกิดอะไรขึ้น…?

แคสแซนดร้ารู้สึกสับสน และจิตใจของเธอก็ดังก้องขึ้นมา “เฮ้ คุณเล็กซ์ซิงตัน! คุณรู้ไหมว่าเจอรัลด์คือใคร?” แคสแซนดร้าถามขณะที่เธอมีความคิดบางอย่างในใจของเธอ