บทที่ 274

ริต้าไม่ได้ตอบคำถามใด ๆ ของพวกเขาต่อ สำหรับเรื่องของคุณคลอฟอร์ด เห็นได้ชัดว่าสิลารู้เรื่องของเขาน้อยมากเกินไป ดังนั้น เธอรู้ว่ามันคงไม่สะดวกสำหรับเธอที่จะเปิดเผยข้อมูลมากเกินไป

เธอแค่ส่ายหัวของเธอขณะที่เธอลงจากเขาไปทันที

สิลาพูดขณะที่เขายิ้มอย่างขมขื่น “วันนี้เกิดอะไรขึ้นกับคุณริต้า? ทำไมเธอพูดว่าคุณคลอฟอร์ดอยู่ที่นี่ก่อนหน้านี้ล่ะ? ถ้าคุณคลอฟอร์ดอยู่จะมาที่นี่จริง ๆ พ่อของฉันก็คงจะ…”

แต่ในเวลานี้ ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

สิลากดรับโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา “พ่อครับ!”

“อย่าตะคอกใส่ผม พ่อ พ่อเป็นพ่อของผมนะ!”

ไมเคิลยังคงตะคอกอย่างดุเดือดในอีกด้านของปลายสายต่อไป เขายังหอบอีกด้วยเช่นกัน

หลังจากนั้น พวกเขาทั้งคู่ก็พูดคุยกันต่อไป ตอนนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของสิลาก็ค่อย ๆ จางหายไป และใบหน้าของเขาก็กลายเป็นซีดเซียว

สุดท้าย ไมเคิลก็วางสาย

“สิลา สิลา เกิดอะไรขึ้น?” อลิซถามเนื่องจากว่าเธอก็อยู่ในสภาพจิตใจที่ยุ่งเหยิงเช่นกัน

“จบแล้ว มันจบแล้ว! พ่อของฉันบอกว่าคุณคลอฟอร์ดอาจจะอยู่ที่นี่จริง ๆ! นอกจากนี้ คุณคลอฟอร์ดได้โทรหาพ่อของฉัน และคุณริต้าโดยเฉพาะเพื่อถามเขาเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ ตอนนี้ฉันจะทำให้เขามีปัญหาซะแล้ว! จบเห่แล้ว!”

สิลาทำโทรศัพท์ของเขาหล่นลงพื้นด้วยความหวาดกลัว

เห็นได้ชัดว่าเขากลัวพ่อของเขามาก เขารู้ว่าสิ่งต่าง ๆ ได้เปลี่ยนไปแล้วตามน้ำเสียงของพ่อของเขาในตอนนี้

“อะไรนะ? คุณคลอฟอร์ดอยู่ที่นี่จริงเหรอ?” อลิซอดไม่ได้ที่จะสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

อย่างที่สาว ๆ เพิ่งได้กล่าวไป ตลอดทั้งงานนี้ ไม่มีใครอื่นได้มาที่นี่นอกเหนือจากไอ้งั่งที่น่าสมเพชคนนั้น เจอรัลด์!

ถูกต้อง! อลิซตระหนักขึ้นมาได้ทันที

เจอรัลด์...ไม่ใช่ว่านามสกุลของเจอรัลด์ก็คือ คลอฟอร์ดเหมือนกันหรอกหรือ?!

เขารำ่รวยขึ้นมากอย่างแท้จริงเมื่อเทียบกับในอดีต นอกจากนี้ ถ้าคุณแค่ใส่คำที่ให้เกียรติว่า ‘คุณ’ ไว้ด้านหน้าของนามสกุลของเขา มันก็จะเป็น...คุณคลอฟอร์ด!

อะไรนะ?!

มันจะเป็นเขาไปได้อย่างไรกัน?

อลิซรู้สึกว่าจิตใจของเธอว่างเปล่าไปอย่างสิ้นเชิง

เอาตามตรง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อลิซมีความสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับตัวตนของเจอรัลด์ แต่อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างนั้นพร่ามัวมาโดยตลอด และไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดในอดีต

อย่างไรก็ตาม เธอไม่เคยเข้าใกล้ความจริงมากไปกว่านี้เลย!

ใช่! เจอรัลด์ขึ้นมาบนเขา และเขาก็ลงจากภูเขาไปหลังจากที่เธอเหน็บแนมเขา